Inmiddels hebben we er bijna dagelijks plezier om, maar het begon bloedserieus.
Ik was een half uurtje thuis uit het ziekenhuis en voelde de impact van 12 weken rolstoel, afhankelijk zijn en nauwelijks mijn dingen kunnen doen op me neerdalen.
Ik keek om me heen en wist dat ik iets moest doen ter voorkoming van frustraties.
Mijn SMZ (supermantelzorger) was al druk in de weer met dingetjes opruimen en het mij comfortabel maken.
Toch vroeg ik hem: ‘wil je mij wat beloven?’
Verbaasd vroeg hij wat ik wilde en ik vroeg hem of hij er alsjeblieft voor wilde zorgen dat het aanrecht leeg, schoon en opgeruimd zou blijven en dat ik dan op mijn beurt zou beloven dat ik me niet zou bemoeien met zijn huishoudelijke aanpak.
We moesten lachen.
Want daar zaten we: hij de rommelkont en ik de regisseur en bemoeial.
Sindsdien zijn er dagelijks testmomentjes.
Bananen midden op het aanrecht, kringen op tafel of was op een stoel en meer van dat soort futiliteiten.
En toch gaat het goed.
We weten hoe belangrijk deze onhebbelijkheden zijn en hoe ze tot irritatie en erger kunnen leiden.
Juist omdat we deze belofte aan elkaar hebben uitgesproken, escaleert het niet omdat we elkaar serieus nemen in deze ogenschijnlijk onbelangrijke zaken.
Daarom hebben we er steeds opnieuw plezier in en wijzen elkaar op de steken die we laten vallen.
Tot onze verrassing kwam hij erachter hoeveel ik dagelijks doe, veelal tussen neus en lippen door en wat nu blijft liggen als hij het niet doet.
Hoe mooi is dat voor ons allebei om daar achter te komen?
Hoe doe je dat als ouder?
Als ouder ben je jarenlang bezig om je kind in de opruimmodus te krijgen waarbij de puberkamer meestal het toppunt is.
Vele ruzies en strijd passeren in gezinnen in de loop der jaren over het je houden aan afspraken.
Voor moeders betekent opruimen meestal dat de kleding netjes opgevouwen in de kast ligt, huiswerk in stapeltjes en vooral geen chips onder het bed en groen uitgeslagen boterhammen in tassen.
Je kind heeft meestal hele andere normen over het begrip opruimen.
Zo kun je jarenlang in strijd zijn met elkaar over geen of onduidelijke afspraken over opruimen en de normen daarover.
Ook op andere terreinen kun je elkaar behoorlijk mislopen als het over afspraken gaat.
Berucht zijn in mijn praktijk natuurlijk de afspraken over telefoons, thuiskomtijden en omgaan met geld.
Wat ik zie gebeuren is dat een paar belangrijke stappen worden overgeslagen in het gesprek over afspraken.
- Een afspraak is altijd met meer partijen. Anders is het een opdracht of vastgestelde regel
- Er wordt vergeten naar elkaar te luisteren waarom jij het ene en je kind het andere belangrijk vindt
- Uitleg waarom een afspraak of regel voor jou echt belangrijk is
- Begrijpen waarom een afspraak voor je kind niet te doen is
- Het verzoek of je kind wil meewerken
- Jouw belofte dat jij je aan jouw deel van de afspraak houdt.
Zo begrenst een afspraak niet alleen je kind, maar ook jou want ook jij moet weten waar je duidelijk moet zijn en waar je je mond moet houden.
Eigenlijk is het simpel
Steeds opnieuw merkte ik in mijn praktijk dat het tussen kind en ouders eigenlijk heel gemakkelijk is.
Je hoeft alleen maar te weten wat écht belangrijk voor je is en daarvoor te gaan staan en weten waar je het kunt overlaten aan je kind.
Vertrouwen geven is hierbij essentieel.
En gaat het dan een keer mis, dan hoef je elkaar niets te verwijten, maar mogelijk alleen nog een keer in gesprek te gaan waarom iets zo belangrijk voor je is en vragen of hij daar rekening mee wil houden.
Eitje..
Echt!
Mits jij ook je kind serieus neemt en je aan je beloftes en afspraken houdt!
En ondertussen ontvang ik een heerlijk bordje vol fruit en is het aanrecht alweer leeg en opgeruimd.
Want hij doet zo zijn best!
Hoor jij jezelf soebatten, onderhandelen, dreigen en alles uit de kast halen om je puber aan afspraken te laten houden?
Dat kan anders en wel heel gemakkelijk.
Je ontdekt het in de workshop ‘Voer een goed gesprek met je puber’
Meer lezen en kijken
Ben jij geschikt als ouder?
Waarom doen pubers dommen en ondeugende dingen?
Waarom een misstap voor je puber zo goed kan zijn
Hoe maak je afspraken met boze kinderen?
Wanneer is gamen niet meer oké?
