Je kunt met gemak wel zes van dit soort kinderen opvoeden of er vijfendertig van in de klas hebben.
Hoe vaak hoor je het niet iemand zeggen?
Hoe heerlijk is het als een kind zich gemakkelijk voegt, weinig zeurt, zichzelf redt en niet voortdurend je aandacht vraagt.
Zeker als je zelf al genoeg aan je hoofd hebt, geniet je des te meer van dit kind, vaak een meisje trouwens, dat rustig haar gang gaat en je nog te hulp schiet ook.
En toch kan het wringen.
Want hoe weet je of het werkelijk goed gaat met dit kind? Of het zich niet wegcijfert omdat anderen het al zo moeilijk hebben? Of dat het zonder veel te zeggen op de achtergrond voor jou zorgt, zonder dat je het goed doorhebt?
Voor wie is dit kind eigenlijk zo gemakkelijk?
Het kan natuurlijk best zijn dat het heel goed gaat met dit kind.
Sommige kinderen zijn nu eenmaal zelfstandig, zorgzaam en vinden het heerlijk om anderen te helpen.
Maar er zijn ook kinderen die al jong ontdekken dat hun eigen behoeften beter even kunnen wachten.
Omdat mama zo moe is, papa zoveel zorgen heeft of hun broertje al genoeg aandacht vraagt.
En omdat deze kinderen zo goed aanvoelen wat anderen nodig hebben, krijgen ze daar ook nog complimenten voor.
‘Gelukkig heb ik jou.’
‘Jij begrijpt tenminste hoe moeilijk ik het heb.’
Ik heb ouders dit letterlijk tegen hun kinderen horen zeggen in mijn praktijk.
Superlief bedoeld.
Maar sommige kinderen horen er ongemerkt ook een opdracht in.
Laat ik maar niet moeilijk doen, want dan heeft mama er nog een probleem bij.
Zo kan een kind leren dat het vooral gewaardeerd wordt wanneer het rekening houdt met anderen en zijn eigen behoeften maar beter even kan parkeren.
Het kind dat alles aankan, krijgt er steeds meer bij
Ook op school gebeurt het.
Het rustige meisje mag naast het drukke jongetje zitten.
De behulpzame leerling ontfermt zich over het nieuwe kind en degene die nooit klaagt, krijgt er nog een taakje bij.
Want die kan dat zo goed.
Maar wie vraagt eigenlijk of het kind daar wel zin in heeft?
Wanneer ik zo’n kind ernaar vraag, krijg ik vaak eerst te horen dat het allemaal geen probleem is.
‘Vind je het eigenlijk wel leuk om steeds te helpen?’
‘Ja hoor, maakt mij niet uit.’
‘En als je zelf mocht kiezen?’
Dan blijkt soms dat het kind toch liever iets anders zou doen.
Maar het is inmiddels zo gewend om rekening te houden met anderen dat het niet eens meer opkomt om zijn eigen wensen uit te spreken.
Natuurlijk mogen kinderen leren helpen, rekening houden met anderen en verantwoordelijkheid dragen.
Daar worden ze zelfstandig van en groeien ze van.
Maar er is een belangrijk verschil tussen een kind dat graag helpt en een kind dat zich schuldig voelt wanneer het dat niet doet.
En dat vergeten we nog weleens.
De dubbele boodschap die we geven
We vertellen kinderen graag dat ze voor zichzelf moeten opkomen, grenzen mogen stellen en nee mogen zeggen.
Totdat ze dat tegen ons doen.
‘Nee, ik heb geen zin om op mijn broertje te passen.’
‘Nou, gezellig hoor. Ik dacht dat ik op jou kon rekenen.’
Of op school:
‘Nee, ik wil niet alweer naast hem zitten.’
‘Maar jij kunt toch zo goed met hem omgaan?’
En voor je het weet, krijgt je kind alsnog de verantwoordelijkheid om jouw problemen op te lossen.
We zeggen dat het nee mag zeggen, maar laten ondertussen merken dat we daar helemaal niet blij mee zijn.
Je kind moet dan niet alleen voor zichzelf opkomen, maar ook nog jouw teleurstelling nemen.
En juist dat vinden deze kinderen vaak moeilijk.
Want je kunt een kind wel honderd keer vertellen dat het nee mag zeggen, maar zolang jij die nee niet werkelijk kunt accepteren, leert je kind vooral dat rekening houden met zichzelf ten koste gaat van een ander.
Kijk nog eens naar dat gemakkelijke kind
Denk nog eens aan je heerlijke kind dat zo gemakkelijk in de omgang is.
Geniet van zijn zelfstandigheid, behulpzaamheid en rustige aanwezigheid.
Maar geef het ook de ruimte om een keer niet te helpen.
Om boos te zijn, geen zin te hebben of jou teleur te stellen.
En doe dan vervolgens zelf wat geregeld moet worden.
Want je kind leert pas dat het niet altijd voor anderen hoeft te zorgen wanneer jij, en ook de juf of meester, laat merken dat je het zonder zijn hulp redt.
Hoe mooi is het als je je kind laat voelen dat het bij jou ook lastig mag zijn en dat zijn volgzaamheid niet het belangrijkste is.
We vinden het belangrijk dat kinderen leren om nee te zeggen.
Totdat ze dat tegen ons doen.
Dan blijkt ineens hoe lastig wij dat zelf vinden.
Soms ervaart je kind veel stress en piekeren en weet je niet altijd wat er in je kind omgaat.
In mijn korte en praktische online opleiding ‘Stresskipjes en piekeraars‘ leer je zeven eenvoudige manieren die onmiddellijk effect hebben op je kind en op jezelf om te ontspannen.
Ontdek nu hoe je duidelijk krijgt hoe het echt met je kind gaat.
Start hier de korte online opleiding ‘Stresskipjes en piekeraars en help vooral ook jezelf.
Lees en bekijk meer:
Gehoorzaamheid is niet wenselijk
Hij moet gewoon doen wat ik zeg
Het mag niet van de buurvrouw
Waarom we kinderen soms helemaal niet begrijpen.
De beste redenen om grenzen te stellen aan kinderen
Welk type ouder ben jij?
