‘Wat nou?’
Hij kijkt me bijna verbijsterd aan terwijl hij met zijn tablet op de bank ploft.
‘Kijk naar het dekentje’ weet ik nog net uit te brengen.
Het is dat mijn lamme been het verhindert, maar anders rol ik van de bank van het lachen.
Hij kijkt en ik wijs naar het dekentje dat half over me heen en half op de grond ligt.
‘De afgelopen dagen stopte je me nog heerlijk in voor mijn middagdutje, maar nu moet ik het kennelijk zelf doen.
Zover zijn we dus inmiddels gevorderd.’
Hij ziet het, stopt me alsnog in en geeft me een dikke kus.
Terwijl ik langzaam in slaap sukkel, bedenk ik hoe verbazingwekkend snel een nieuwe situatie gewoon wordt.
En hoe snel we daarna weer vervallen in gewoontes.
Daar gaan we weer
De vakantie is voorbij. Kinderen fietsen met zware tassen naar school en thuis begint het dagelijkse circus van dwingende dagelijkse gebeurtenissen weer.
- heb je je tas ingepakt?
- broodbakjes in de afwasmachine
- heb je je huiswerk al af?
- vuile onderbroeken in de wasmand en je handdoek op de stang
Vele moeders (waarom geen vaders?) horen zichzelf weer volop instructies geven en vragen stellen die alleen maar rollende ogen en gezucht opleveren.
Als je jezelf regelmatig als een soort extern geheugen van je kind hoort roepen die overal aan moet denken, heeft je kind iets nog niet geleerd.
Toch?
Misschien ben jij onderdeel van de gewoonte?
Vele moeders (en weer… hoe zit het met vaders?) zijn onderdeel geworden van de gewoontes van hun kinderen.
Door steeds opnieuw te vragen of je kind zijn gymkleren heeft, zuchtend en mopperend de natte handdoeken van de vloer halen, vuile sokken onder het bed vandaan haalt en klaar zit om te overhoren, leert je kind geen verantwoordelijkheid en zelfstandigheid voor zijn eigen leven.
Je kind heeft geleerd om te wachten tot jij het vraagt of zegt.
Natuurlijk sta je klaar voor nieuwe fases, doe je voor hoe jij het wilt hebben in je huis en kaft je de boeken in de brugklas (wat helaas ook alweer op vele scholen is afgeschaft..).
Maar na drie weken voordoen, vragen, instructie geven, mag je echt verwachten dat je kind zelf de nieuwe gewoontes en ritmes toepast zonder dat jij als een zeurende heks op de achtergrond blijft.
En vaak ook nog dat jij de schuld krijgt als het fout gaat want dan heb jij niet gewaarschuwd of geholpen.
Ik heb genoeg kinderen in mijn praktijk gehad die hun moeder verwijten maakten over een onvoldoende , een vergeten boek of zelfs dat moeder hen niet naar school wilde brengen toen het regende.
Dat is niet gek. Als jij jarenlang meedenkt, herinnert, waarschuwt en oplost, wordt je vanzelf onderdeel van het systeem.
De enige weg om uit deze valkuil te blijven is om je doel voor ogen te houden: je kind moet jou niet nodig hebben om zijn huiswerk te maken, om zijn deel te doen in jullie gezin en om zelfstandig en onafhankelijk te leren zijn.
Natuurlijk moppert je kind
Tsjaa, je kunt erop wachten. Dat je kind juichend de afwasmachine leegt.
Of braaf de sokken, handdoeken en kamer opruimen.
Dat betekent dat jij een tandje moet bijzetten, niet in het faciliteren, maar in het sturen.
Je geeft je kind een dikke knuffel als het klaagt over jouw zeuren, over vieze sokken, huiswerk, fietsen op het pad en schoenen in de weg.
Om nog maar niet te spreken over puberkamers en verschimmelde broodbakjes.
Na die knuffel sommeer je hem om rapido te doen wat hij heeft nagelaten en glimlach je zachtjes om zijn boosheid en gemopper.
Beter dat je kind even boos is omdat hij verantwoordelijkheid moet nemen, dan dat jij iedere dag boos wordt omdat hij het niet doet.
Leert jouw kind dat jij vraagt of hij zijn gymspullen heeft?
Ach, je wilt het zo graag goed doen en er zijn voor je kind, maar is dit ook wat je kind het meeste helpt?
Want waarom je kind niet al jong leren dat er voor alles een vaste plek, tijd en plaats is en dat jij moeder bent en geen agenda, zoekmachine, wekker en dienstmeid.
En ik?
Nu de nachten nog steeds geen feestje zijn en ik nog regelmatig een pijnpilletje nodig heb, regel ik nu zelf mijn dekentje voor een dutje.
Nog negen weken en dan mag ik misschien weer lopen na mijn been/knie operatie……
Merk jij dat je ook vaak in discussie bent met je kind over dagelijkse situaties?
In mijn korte Masterclass ‘Van ruzie naar veerkracht‘ ontdek je hoe jij stopt met mopperen en je kind in actie krijgt.
Voor jou geen brandjes blussen meer, maar bouwstenen. Begin hier.
Lees en kijk verder:
Leer je kind goede gewoontes voor een makkelijk leven
Is boosheid een gewoonte die je kunt veranderen?
Kleine aanpassing, groots effect
Video: wat is je gewoonte in een nieuwe situatie?
Video: Hoe krijg je grip op piekeren?
