Hoe hecht en onthecht je?

De eerste keer dat de pleister eraf ging, schrok ik er even van.
Op mijn been lag een dikke kronkelende slang met een hele rij zilverkleurige nietjes als schubben van de slang.

Mijn rechterbeen is nu vanaf mijn heup tot mijn enkel voorzien van een lang golvend litteken afgezien van een paar centimeter onderbreking tussen de verschillende littekens.
Als ik jonger zou zijn, zou ik er misschien een mooie tattoo langs laten zetten in de vorm van een tak met bladeren, maar nu doe ik het ermee zoals het is.

De hechtingen zijn er inmiddels uitgehaald.
Terwijl de nietjes stuk voor stuk werden doorgeknipt en verwijderd waarbij druppeltjes bloed en wondvocht tevoorschijn kwamen, gingen mijn gedachten naar de woorden hechten, onthechten en afhechten.
Ondertussen deed het gewoon ook pijn en dat is precies waar het over gaat bij hechting

Hechting is bedoeld om ooit losgelaten te worden

Als ouder houd je je kind vast, je beschermt, je begrenst, je reguleert, neemt beslissingen en vangt op.
Levenslang ben je aan elkaar gehecht met zichtbare en onzichtbare draadjes en nietjes.
In iedere ontwikkelingsfase en op iedere leeftijd komt er als het goed is meer rek in de hechting.
Je kind krijgt letterlijk en figuurlijk meer ruimte en ook jij zelf waardoor jullie beider bewegingsruimte wordt vergroot.

Toch is het voor ieder kind van groot belang om op het juiste moment ‘losgelaten’ te worden.
Wordt de hechting te vroeg of te abrupt losgelaten dan gaat de wond weer open en ontstaan misverstanden, pijn en ongemak.
Soms zelfs jaren later.

Blijft een hechting te lang zitten dan geeft dat problemen in de vorm van onzelfstandigheid en afhankelijkheid en een te strak keurslijf.

Je kind loslaten is misschien eerder de hechtdraad laten vieren

Als het goed is, heeft je kind op iedere leeftijd de drang om zich aan jou te ontworstelen en de wereld zelf te ontdekken.
Het is dan de kunst om als ouder te onderscheiden waar je kind nog gehecht moet blijven of waar juist de hechtdraad losser mag komen.

En reken maar dat dit niet altijd netjes gebeurt.

Net als bij een wond kan er netjes gehecht worden of slordig.
Hoe worden de wondranden zorgvuldig bij elkaar gebracht waarbij het niet te los of te strak is en met voldoende aandacht voor herstel.

Daar heb je iedere dag mee te maken want zonder uitzondering beschadig je als ouder en als kind elkaar in verwijten, boosheid, je angsten op je kind projecteren, je scheiding waar je kind onder lijdt en alle dagelijkse momentjes van teleurstelling die er nu eenmaal zijn.

Je kind krijgt alles van jou mee.
Niet alleen liefde, maar ook je angsten, schuldgevoelens, verwachtingen, verantwoordelijkheden en familieverhalen.
Sommige situaties infecteren de hechting en andere glijden langs.
Soms zijn hechtdraadjes in een familielijn of door je eigen belevenissen niet goed afgehecht en kunnen dwarszitten in jullie band.

Dan is het de vraag hoe jij je eigen draadjes nog afhecht en weglaat zodat je kind niet met deze ouwe zooi wordt opgezadeld.

Goed afhechten en onthechten is vaak gewoon heel klein zoals je puber zelf zijn zaakjes laten opknappen en niet achter zijn huiswerk aanzitten.
Of je kind zelf iets met de juf of een ander kind laten oplossen in plaats van dat jij het woord voert.
En misschien wel stoppen met het voorkomen van teleurstellingen.

Allemaal alledaagse momenten van loslaten, afhechten en onthechten voor een mooi resultaat op de lange termijn.

Afhechten en onthechten doen pijn

Ik hoor het moeders regelmatig zeggen.
Hun kind gaat naar een volgende fase en of dit nu de eerste schooldag is, het schoolreisje of het uit huis gaan, het doet even pijn en er vloeit vaak een traan.
Je kind is opgelucht en blij en staat te trappelen van ongeduld: weg met die draad en yesss… ruimte.
Maar als moeder voel je het verdriet van weer een fase voorbij en soms leegte.

Feit is dat na het verwijderen van hechtingen de huid nooit meer wordt zoals voor de wond en de hechtingen.

Maar…

Hoe mooi is het.
Je deelt samen een geschiedenis.
De striemen op je buik blijven achter als bewijs van dat je je kind hebt gedragen.
Vele zichtbare en onzichtbare littekentjes in de vorm van herinneringen, voorwerpen en gedachten kenmerken jullie band.
Soms is het een topje van een duim die tussen een deur kwam en soms zijn het grote letsels als je kind ernstig ziek bleek te zijn.

Wat blijft is de herinnering aan hoe jullie deze situaties zijn doorgekomen en wat onderdeel is geworden van jullie levensverhaal.

Interessant is dat juist in deze tijd heel veel aandacht uitgaat naar hechten en hechting, maar misschien hebben afhechten en onthechten en alle gevolgen daarvan minstens evenveel aandacht nodig……..

Ik laat de tijd zijn werk doen om te ontdekken hoe dit litteken zich gaat vormen als herinnering aan een lange periode van immobiliteit.

Hechten en onthechten of loslaten komt soms heel precies en doet pijn.
Hetzelfde ervaar je met lastig gedrag waarmee je kind je kan uitdagen.
Ontdek in mijn Masterclass ‘Omgaan met lastig gedrag‘ hoe je ondanks pijn en frustratie toch bouwt aan een mooi en blijvend ‘litteken’ voor jou en je kind.

Begin hier met deze Masterclass voor bijna de helft van de prijs.