‘Ga nou eindelijk slapen…’
Hoe vaak zeg je dit vermoeid tegen je kind?
Niet eens boos, maar meer verslagen.
Beneden staat je halfvolle theemok koud te worden op tafel.
De vaatwasser piept omdat hij uitgeruimd moet worden en ergens in de woonkamer ligt een berg was die ooit nog gevouwen had moeten worden.
Maar eerst dit nog.
Eerst slapen voor je kind.
Je zoon draait zich opnieuw om in bed en vraagt of je nog even blijft.
Je zucht hard en zegt dat hij geen baby meer is.
Maar toch ga je liggen.
Half op het randje van het matras.
Je knieën opgetrokken omdat het bed te klein is voor je volwassen lichaam.
Je hand op de rug van je kind dat eindelijk langzaam rustiger begint te ademen.
En daar lig je dan weer
De moeder die overdag tegen vriendinnen zegt dat ze er gek van wordt en die moppert dat ze nooit een avond voor zichzelf heeft.
En dat je je voorneemt dat dit écht de laatste keer is.
Tot morgenavond.
Want morgen gebeurt precies hetzelfde.
Wat je kind voelt en oppakt
Kinderen die ’s avonds steeds opnieuw roepen, uit bed komen of alleen willen slapen als jij erbij ligt, worden vaak gezien als claimend, onzeker of verwend.
Soms zijn ze dat ook een beetje want je kind kan heel handig ontdekken waar de deur nog op een kier staat.
Maar dat is meestal niet het hele verhaal want sommige kinderen voelen feilloos aan hoe het werkelijk gaat in huis.
Niet wat jullie volwassenen zeggen, maar wat er onder je woorden hangt.
De spanning tussen jullie als ouders aan tafel.
De haast en de vermoeidheid.
Dat jij de hele dag alles en iedereen draaiende houdt maar nergens echt tot rust komt.
En papa die vooral aanwezig is met zijn lichaam, maar niet met zijn aandacht.
De sfeer die net te scherp wordt zodra de kinderen boven liggen.
Je kind voelt dat soort dingen vaak eerder dan jullie volwassenen zelf.
En overdag redt iedereen zich nog wel.
Dan is er de structuur van school, werk, sporttasjes, boterhammen en niet te vergeten die heerlijke schermpjes.
Alles in de planning en iedereen heeft iets te doen.
Maar ’s nachts valt alles stil
Dan hoor je ineens wat er overdag overstemd werd.
Sommige kinderen worden dan onrustig
Dat is niet altijd bewust want ze denken heus niet:
Laat ik vanavond eens de spanning van dit gezin even aanpakken.
Maar hun lijf reageert wel.
Dus komen ze nog een keer uit bed en willen ze nog een slok water.
Of ze hebben buikpijn.
En ze willen weten of mama beneden blijft of dat papa boos is.
Of morgen echt een schooldag is.
En jij?
Je reageert daar vaak anders op dan overdag.
Overdag ben je de projectleider van een klein chaotisch bedrijf dat gezin heet.
Je zit iedereen achter de broek met instructies.
Maar ’s avonds is het anders als je eenmaal bij je kind in bed ligt.
Het licht wordt zachter en je stem ook.
Er is rust en een arm om je kind heen.
Even geen haast meer en geen correcties takenlijstjes.
Sommige kinderen lijken de hele dag op die nabijheid gewacht te hebben en dus rekken ze het moment op.
Niet kunnen slapen is de smoes voor kinderen die overdag vooral aanwijzingen krijgen en ’s avonds verbinding voelen.
En jij houdt zielsveel van je kind en loopt jezelf juist voorbij uit liefde.
Maar liefde en beschikbaarheid zijn niet altijd hetzelfde.
Wat heb jij nodig?
Jij hebt de avonden zelf ook nodig en gaat niet altijd alleen maar liggen voor je kind omdat soms het kinderbed de enige plek is waar nog zachtheid is.
Beneden wacht misschien je partner met wie nauwelijks nog echt contact is.
Of een huis waarin iedereen iets van je wil.
Of simpelweg de leegte van een dag waarin je alleen maar hebt gezorgd en geregeld zonder zelf ergens op te laden.
Naast je slapende kind voel je je tenminste nog gewenst en nodig en dat maakt het ingewikkeld.
Want nu ontstaat er een soort stille samenwerking tussen jou en je kind waar niemand bewust voor kiest.
Je kind leert:
‘Als ik blijf roepen, blijft mama dichtbij.’
Ondertussen mopper jij er wel over tegen je partner, je vriendinnen en op het schoolplein.
Dat hij nog niet alleen slaapt, en jij iedere avond kwijt bent.
Maar de irritatie gaat vaak niet alleen over je kind, maar ook over alles wat je bent kwijtgeraakt zoals je rust, je vrijheid, je ruimte en ook een stuk van jezelf.
Ondertussen denk je dat je strenger, consequenter en duidelijker moet worden.
En dat klopt ook, alleen kan dat pas als het onderliggende wordt gezien.
Dat het avondgedoe niet alleen over slapen gaat, maar vooral over spanning die nergens heen kan.
Over schuldgevoel en gemis aan verbinding en hoe jij overdag functioneert en ’s avonds pas voelt hoe moe je eigenlijk bent.
En je kind reageert daar feilloos op.
Want misschien is je kind ’s avonds niet lastig en laat het alleen zien wat jij overdag probeert weg te drukken.
Hoe is dit voor jou?
Gun je zelf iedere dag een korte opvoedles.
Omdat er al zoveel mensen blij zijn geworden van 90 dagen opvoeden voor maar 25 euro.
90-dagen Opvoeden cursus voor ouders en grootouders – Centrum Tea Adema
Lees en kijk verder:
Hoe duidelijk ben jij naar je kind?
De gebruiksaanwijzing van je kind
De puber die je uitdaagt
Begrijp jij je kind? En hoe doe je dat?
Je luistert niet naar me!!!!!
Is uitpraten na een ruzie nuttig?
Hoe kun je je moeilijke kind helpen?
Ruzie tussen ouder en kind
Geef een reactie