Je puber loslaten?

Wanhopig zijn ze vaak… ouders van pubers. Want pubers gaan steeds meer hun eigen weg en vinden de mening en de regels van ouders maar waardeloos. Bovendien zijn ze niet gemotiveerd voor hun schoolwerk. En ze laten ook nog eens hun rotzooi slingeren en hun kamer is een puinzooi. Vaak eten ze ook nog de koelkast en de koektrommel leeg en gezonde maaltijden willen ze niet eten. Geld verdwijnt in een bodemloze put en een beetje zorg voor hun spullen is er ook al niet.

 Wil je een redelijk gesprek voeren dan lopen ze of stampend weg of in het gunstigste geval rollen ze met hun ogen. En wanneer je denkt dat je duidelijke afspraken hebt gemaakt, hebben zij geen idee en hebben acuut geheugen verlies.

Wat moeten ouders met hun pubers?

De meeste van bovenstaande verschijnselen zijn ouders van pubers bij tijd en wijle zeer bekend en ze worden er vaak niet blij van. Ze vragen zich af wat de beste aanpak is voor hun puber en hebben vaak al van alles geprobeerd. Heel vaak is de relatie verstoord en wordt er veel ruzie gemaakt en is er veel onbegrip onderling.

Ouders ervaren dat ze hun grip kwijt zijn op hun puber en kennen het kind wat vaak zo meegaand en gezellig was niet meer terug. Ze hebben er een wrokkig en nurks wezen voor teruggekregen in huis.

Als oplossing wordt vaak geopperd om hun puber dan maar los te laten.

Wat bedoelen ouders met loslaten?

Met het loslaten van hun puber bedoelen veel ouders eigenlijk het opgeven van hun puber. Zich er maar niet meer mee bemoeien lijkt dan de beste weg en alleen als het echt gillend uit de hand loopt, willen ze dan ingrijpen.

Ouders hebben het idee dat dit de oplossing is en dat hun puber dan zelf maar moet ervaren dat er grenzen zijn. Ze accepteren dan de gevolgen dat het op school of op straat mis gaat en laten hun kind zijn gang gaan. Ze accepteren spijbelen, blowen, omgang met vrienden en te laat thuis komen omdat ze de ervaring hebben dat er geen land met hun puber te bezeilen is.

En ondertussen wordt de boosheid en de onmacht groter.

Loslaten is niet opgeven

Zoals ouders het voelen en verwoorden bedoelen ze met loslaten dat ze hun kind opgeven. Hij of zij moet het zelf maar weten en als ouders trekken ze hun handen ervan af.

Dit is vaak een soort van beslissing uit wanhoop omdat ze de grip kwijt zijn en niet weten hoe het verder moet. Wanneer ze hun puber op deze manier loslaten door het op te geven, verliezen ze meestal hun puber.

En dat wil niemand! Ook de puber niet, al gedraagt hij zich vaak wel zo.

Hoe kun je een puber wel loslaten?

Gerald Patterson formuleerde een aantal pedagogische handvatten om pubers te begeleiden. Van ouders vraagt dit betrokkenheid, positieve aandacht en in de gaten hebben waar je kind mee bezig is en wat belangrijk voor hem is.

Dit is tegengesteld aan loslaten door opgeven en hierdoor moet je juist de band met je kind stevig aanhalen, maar op een andere manier dan mogelijk de gewoonte was.

Patterson heeft het om te beginnen over duidelijke en reële grenzen stellen. Pubers moeten weten wat er van hen wordt verwacht en waar ze zich aan hebben te houden. Van ouders wordt gevraagd hier consequent mee om te gaan om daarmee betrouwbaar te zijn voor de puber. Ouders nemen de leiding en het is handig om maar een paar belangrijke regels af te spreken en daar ook samen een verbond over te hebben.

De regels die er zijn mogen uitdagen tot het nemen van verantwoordelijkheid en vertrouwen. Het lijkt logisch om ruzie te maken over de inhoud van regels, maar handiger is het om pubers te leren de regel zelf ter discussie te stellen met argumenten.

In de gaten houden in betrokkenheid

Ouders moeten weten hoe en met wie hun puber zijn tijd besteedt. De valkuil is om hier controle voor in te zetten, maar dat gaat absoluut niet werken. Juist hier is het nodig om belangstelling te hebben voor de wereld van de puber. Wanneer een puber voelt dat er respect en aanvaarding is voor zijn wereld, laat hij zich veel gemakkelijker bijsturen als het uit de hand dreigt te lopen.

Dit betekent dat ouders leren zo nu en dan hun tong af te bijten en meekijken naar gamen, doorvragen over de aard van vriendschappen en het uithouden bij flauwiteiten onderling.

Oprechte interesse en écht de mening willen weten hoe de puber over bepaalde zaken denkt, helpen de betrokkenheid en het respect te verhogen. Hiervoor kunnen ouders hun pubers bevragen hoe ze denken over incidenten met anderen bijvoorbeeld op het gebied van school, comazuipen of omgaan met sexting. Er kunnen interessante gesprekken ontstaan wanneer ouders de, soms ongepolijste, mening aanhoren van hun puber en erover in gesprek gaan.

Uitdagen

Geef de puber vertrouwen en daag ‘m uit om met oplossingen te komen voor dat wat fout gaat. Geef ook regelmatig een compliment over hoe een puber een probleem heeft opgelost en over zijn ideeën om iets te doen.

Dit betekent dus dat ouders hun puber stimuleren om zelf hun problemen met leerkrachten en baantjes op te lossen zodat de puber zelf belt, mailt of afspreekt. Hoogstens geven ouders wat tips en hun goedkeuring vooraf of achteraf, maar de puber mag alles zelf oplossen. De ouder is het vangnet, dan wel te trampoline waar de puber op mag vallen en weer omhoog mag stuiteren voor een nieuwe poging al dan niet met een goede landing.

Hoe laat je je puber wel los?

Het loslaten van een puber betekent dus eigenlijk dat je de band op een andere manier gaat smeden. Je gaat als het ware naast je puber staan en geeft zeer duidelijke richtlijnen en blijft stevig in gesprek op een zo volwassen mogelijke manier.

Het loslaten van pubers door hen op te geven is geen optie. Wat werkelijk helpt is de puber uit te dagen de volwassen band aan te gaan vanuit een andere manier leiding geven aan het proces van volwassen worden.

En, het is een proces van vertrouwen geven en bewijzen dat je vertrouwen waard bent. Ouders hebben de taak eerst vertrouwen te geven en pubers mogen bewijzen dat ze het aankunnen. Maar pubers mogen ook fouten maken en de boel verknallen. Dan is het aan ouders om weer opnieuw vertrouwen te geven door betrouwbaar te zijn in het stellen van hun grenzen, betrokkenheid te tonen en te weten hoe het echt met hun puber gaat.

Je krijgt er met een puber een mini volwassene bij die de ene dag als een kind is en de volgende dag als een echte volwassene uit de hoek komt. En hoe mooi is dat?

Ik ben heel benieuwd hoe jij erover denkt… Je mag reageren onder deze blog. 


Deze blog is gepubliceerd in de weekendbijlage van het Friesch Dagblad van 26 januari 2019.

Spreekt deze blog je aan? Ik vind het een compliment als je deze deelt. Wanneer je deze tekst of gedeeltes daarvan wilt gebruiken, vraag dan even toestemming.

Meer artikelen:

Lees ook: Puberteit: Drama of genieten?
Lees ook: Over gameverslaving
Lees ook: Je wilt toch geen slijmbal zijn?
Lees ook: Wie flexibel is, krijgt meer

Bekijk ook: Executieve functies: De succesfactoren voor pubers
Bekijk ook:  Heb jij ook een drama queen in huis?
Bekijk ook: Motivatie en leerproblemen, hoe ga je daar mee om?

De illustratie is van Aly Westerhuis


Je las een blogartikel van Centrum Tea Adema…

…maar kijk gerust ook eens naar de andere informatie op onze website:

Opleidingen voor (aspirant) kindercoaches en beroepskrachten:

Hulp voor kinderen en hun ouders:

Op de hoogte blijven van nieuwe artikelen en video’s vol tips en inzichten?

Like dan onze Facebook-pagina of schrijf je in voor onze 2-wekelijkse nieuwsbrief. Allebei mag ook. ;-)