Nadat mijn zus en ik de echtscheiding van onze ouders hadden geregeld, konden we allemaal opgelucht adem halen: er zouden geen doden vallen.
Ergens is er iets misgegaan in de relatie van onze ouders.
Ze hebben elkaar tot diep in de ziel gekwetst, maar hun liefde bleef tot het einde en de verantwoordelijkheid voor hun gezin was sterk.
Onze moeder werd ernstig depressief en volgens de richtlijnen van de tijdgeest werd ze volgepropt met alle nieuwe antidepressiva in hoge doseringen. Uiteindelijk werd ze opgenomen om af te kicken en weer overeind te komen.
Ergens in die tijd is het ook gebeurd dat zij als slachtoffer werd gezien.
Mijn vader en wij waren de schuldigen van haar situatie en vanuit dat perspectief zijn vele jaren hulpverlening gevolgd .
Met alle gevolgen van dien.
Wat als een slachtoffer ook dader is?
Al vele jaren vraag ik me regelmatig af wat er gebeurd zou zijn als niet alle aandacht op het slachtofferschap van mijn moeder was gericht, maar ook het perspectief van het gezin was meegenomen?
Want wat als:
- Niet consequent mijn vader als oorzaak werd aangewezen, maar zijn vele inspanningen waren gezien zoals maandenlang dagelijks per openbaar vervoer naar haar ziekenhuis reizen na een moeilijke werkdag en 5 kinderen in leven houden?
- Mijn oudste zus erkenning had gekregen voor alles wat ze als jonge puber deed om het gezin draaiende te houden?
Zodat ze niet uiteindelijk het huis uit moest vluchten? - Dat ik na een vlucht naar opa en oma niet door hen de les was gelezen als zijnde de duivel in het gezin die alles kapot maakte?
- Dat mijn broertje niet avonden lang de oren van mijn zusje hoefde te bedekken voor de ruzies?
- Dat mijn zusje niet als het zwarte schaap vele klappen op moest vangen?
- Als ons jongste zusje nadat wij allen al jong waren vertrokken, niet in een oorlogssituatie hoefde te leven en als het te erg werd bij ons, haar oudere zussen, moest wonen?
Wat zou er gebeurd zijn als onze moeder ook op haar daderschap was gewezen?
Als iemand haar bewust gemaakt had van haar onmacht en de gevolgen daarvan in klappen, vernederingen en manipulaties en hoe dit de rest van het gezin beïnvloede?
Wat als de vele hulpverleners geen bondje met onze moeder hadden gesloten en niet mee waren gegaan in haar ellende, maar ook de ellende van het gezin had opgemerkt?
Wat als maar één hulpverlener het lef had gehad om verder te kijken?
Zou haar, en ons leven dan niet veel gemakkelijker geweest zijn?
Het is anders gelopen.
De ‘wat als’ is niet aan de orde.
Het was een andere tijd met andere inzichten.
So be it…….
En toch!
De verkeerde voor je neus
Ook ik heb als coach regelmatig meegemaakt en ter sprake gebracht, dat ik het gevoel had de verkeerde voor mijn neus te hebben.
- Een kind in plaats van de ouder.
- Een broertje of zusje in plaats van het kind wat de boel kort en klein sloeg en verontschuldigd werd door een diagnose.
- Een vader, terwijl de moeder de vechtscheiding steeds opnieuw brandend hield.
Dit overkomt ons (als omstanders en hulpverleners) allemaal, maar zien we het wel?
En.. misschien nog wel belangrijker… hebben we de moed om het aan de orde te stellen en niet mee te gaan in het verhaal van degene voor je neus?
Hoe is dat voor jou?
In de zelfstudie opleiding ‘Opvoedcoaching in de praktijk‘ leer ik je alle nuances die je tegenkomt als je met ouders werkt.
Alle belangrijke theorie link ik aan voorbeelden en toepassingen voor gesprekken in de praktijk met ouders.
Deze opleiding volgen, eventueel met persoonlijke begeleiding van mij?
Meld je dan nu aan voor de opleiding ‘opvoedcoaching in de praktijk’.
Meer lezen en kijken:
Je dochter als vriendin; 6 redenen waarom je dit niet moet willen
Waarom diskwalificeren we leraren zo?
Vechtscheidingen en ouders zonder hun kinderen
Hoe is jouw kind loyaal?
Waarom doen pubers ondeugende en domme dingen?
Dit gebeurt er met de kinderen wanneer hun ouders vechten
Samengesteld gezin aan tafel: hoe doe je dat?
Drie redenen waarom kinderen niet naar school willen
Geef een reactie