Ik kom niet verder.
Hoe ik ook oefen, de knie blijft protesteren en tegen een soort van ijzeren band drukken.
Op zich niet gek met 13 stalen schroeven en platen langs het bovenbeen, maar toch zou ik nu echt al verder moeten kunnen doorbuigen met die knie.
Al een paar dagen hik ik er tegen aan en merk ik dat mijn hoofd zich er ook mee gaat bemoeien;
- Het knarst heel erg, er is vast iets fout
- Ik had toch echt al veel verder moeten zijn
- Toch doe ik wat de fysio zei, niet door de pijngrens heen en verder gewoon dooroefenen
- Als ik bel, zeggen ze vast dat het zo hoort
Het helpt allemaal niet en ik besluit mezelf nog twee dagen te geven voor ik alarm sla.
Wat als het maar niet lukt?
Dan schieten mij een paar kinderen te binnen die het maar niet lukte door het gat te zwemmen.
Ze deden zo hun best.
Ze werden aangemoedigd door ouders en badmeesters en toch lukte het niet.
Wat heb ik daar prachtige coachingssessies mee gehad.
Uiteindelijk hebben ze allemaal hun zwemdiploma gehaald.
De ene dacht dat hij het nooit zou leren. Een ander liep iedere keer huilend weg zodra het scherm in het water zakte. Een moeder bleef maar bemoedigen en geruststellen terwijl dit averechts werkte. En een ander heerlijk jongetje was beloofd dat hij mocht stoppen met zwemles als het niet lukte.
Allemaal kinderen met dezelfde uitdaging en allemaal hadden ze iets anders nodig.
Meer van hetzelfde is niet altijd een oplossing
Ook moet ik denken aan de vele kinderen met lees-, reken en andere vaak relationele problemen.
Bijna zonder uitzondering kregen ze het advies meters te maken waarbij in vele gezinnen de gezelligheid ver te zoeken was door trek en duw werk. Huilen en protest van kinderen en soms zelfs straf van ouders en dyslexiebehandelaars.
Heel vaak als ik met deze kinderen op ontdekkingstocht ga, blijken er hele andere zaken aan de orde:
- Geen eenduidige manieren van instructies gekregen oftewel.. ‘ik heb wel 9 manieren om die sommen te maken geleerd, maar weet niet wat de goede manier is…’
- Een kind wat denkt niet te hoeven opletten bij instructies want het heeft al jaren een eigen leerlijn
- Hiaten in basiskennis van rekenen en taal
- Denken dat juf hem niet lief vindt waardoor alle energie gaat naar geliefd worden in plaats van opletten
We noemen het helpen, maar als het twintig keer niet lukt, hoe dan wel de eenentwintigste keer wel?
Dit heeft mij geleerd dat meer doen van hetzelfde zelden helpt en gebruik ik de stelregel:
Als iets werkt, doe er meer van.
Werkt iets niet, doe wat anders.
Angst maakt je blikveld smaller en houd je het zelf in stand
Zo lang alles naar wens gaat, ga je gewoon je gang.
Maar zodra er een kink in de kabel komt, vernauwt je blik zich en soms kun je zelfs niet helder meer denken.
Zo wordt angst voor stagnatie soms zomaar een voorspeller zoals je kinderen en vooral pubers hoort roepen:
- Ik leer het nooit
- Het gaat altijd fout
- Ik ben slecht in wiskunde
- straks vindt niemand mij meer aardig en word ik nooit meer gekozen
Door geruststellen, dingen uit handen te nemen en optimistisch te blijven terwijl je kind zich dieper ingraaft helpen dus niet.
Sterker nog, je kind kan het gevoel krijgen dat het inderdaad aan hem ligt door de conclusie te trekken dat hij het allang zou moeten kunnen en dat mama bezorgd is door zijn onkunde.
Zo bereik je precies het tegenovergestelde van wat je wilt.
Vertrouwen geven is iets anders dan geruststellen
Wanneer er stagnatie en terugval is, is het wijs om even de tijd te nemen om te ontdekken wat er precies speelt.
Dat is iets heel anders dan domweg door oefenen.
Ontdekken of er iets over het hoofd gezien is, of er meer nodig is, of iets op een andere manier geoefend moet worden of dat het misschien wel normaal is wat er speelt.
Juist dan is het belangrijk om vertrouwen te blijven hebben en niet nodeloos gerust te stellen. Wanneer je onderzoekt waar de werkelijke angst ligt in plaats van het vervelende gevoel te willen weg poetsen met geruststellen, kun je serieus nemen wat zich voordoet.
De ene keer kun je het dan af met een korte geruststelling en de andere keer onderzoek je andere wegen om tot je doel te komen, maar altijd houd je vertrouwen in de capaciteiten en vaardigheden van je kind.
En nu voor mij?
Misschien moet ik harder oefenen of misschien juist minder en hoort dit bij het herstel.
Ergens weet ik dat mijn angst geen bewijs is dat er iets mis is, maar toch kan ik het signaal niet meer negeren.
Dus…., wat altijd helpt, is verstandige actie en bel ik de arts en de fysiotherapeut en vraag hen om mij gerust te stellen én wat er nu verder moet gebeuren.
In de opleidingen kindercoach is Angst natuurlijk een belangrijk thema.
Ik heb alle praktische tools om met angst te werken op een rij gezet in de ‘Masterclass Alles over Angst’.
Na deze Masterclass ontdek je wat je kunt doen en weet je waarom angst zo met je op de loop kan gaan.
Na anderhalf uur sta je versteld wat er mogelijk is, kijk maar…….
Lees en kijk verder:
Waar ben je bang voor?
Ben je bang voor stormen?
Nooit meer bang om flauw te vallen
Maak van je kind geen angsthaas
5 dingen die je beter niet tegen je kind kunt zeggen
