‘Hier heb je een kruk’
De schrik sloeg me om het hart toen de chirurg/orthopeed vond dat ik wel weer mocht gaan lopen.
Na drie maanden rolstoel en voorzichtig schuifelen met een looprekje hoopte ik dat ik weer mijn lopende leven in kon gaan, maar het ter plekke opstaan en lopen, was wel heel veel.
Gelukkig lieten de röntgenfoto’s voldoende botopbouw zien om mijn been weer te mogen gebruiken en ik ga ervoor dat ik met kerst weer los kan scharrelen in huis.
Nu hoef ik alleen maar goed te oefenen.
Alleen nog maar…
Want tussen mogen lopen en daadwerkelijk kunnen lopen zit toch nog wel een wereld van verschil.
Mijn bot en nieuwe knie zijn er klaar voor, maar mijn spieren, mijn evenwicht en vooral mijn vertrouwen denken daar nog heel anders over.
En hoe graag ik ook wil, harder mijn best doen betekent niet automatisch dat ik sneller vooruitkom.
Je toets of diploma gehaald
Ik vergelijk het voor mezelf met het halen van een belangrijke toets of examen.
Je hebt de vervolgstap of het diploma in the pocket, bent superblij, maar hebt nog geen idee van wat je allemaal te wachten staat.
Met je hoge score op de doorstroomtoets moet je nog wel zes jaar waarmaken dat je het vwo aankunt. En daarna misschien nog verder studeren.
Ook met je diploma op zak begint je leven pas. Je mag gaan ontdekken of je een baan kunt krijgen en houden, of je wel op de goede plek zit en hoe je je staande houdt in de vaart der volkeren.
Het halen van een toets of diploma is dus eigenlijk niet zoveel anders dan mijn röntgenfoto.
Je krijgt groen licht, maar verder moet je het zelf doen.
Hoeveel druk is eigenlijk nodig?
Zo bekeken kun je je afvragen of het stimuleren en pushen van kinderen om te presteren wel altijd de meest wijze actie is voor hun toekomst.
Natuurlijk moeten kinderen worden uitgedaagd. Ze mogen leren doorzetten, hun talenten ontwikkelen en ontdekken dat ze veel meer kunnen dan ze soms denken.
Maar ik vraag me af of we niet te vaak naar de volgende stap kijken en te weinig naar het kind dat die stap moet zetten.
Een hoge score is in eerste instantie prachtig.
Maar wat als je kind vervolgens jarenlang op zijn tenen moet lopen om die score waar te maken?
Of wat als het allemaal prima lukt, maar je kind ondertussen steeds banger wordt om fouten te maken?
Gelukkig is het omgekeerde ook waar. Dat je kind niet uitblinkt op school en later zomaar op een plek terechtkomt waar het volledig tot zijn recht komt.
Helaas weet je dat niet als je kind elf, twaalf of zestien jaar is.
Net zoals ik nu nog niet weet hoe mijn been zich het komende jaar zal herstellen.
Je kunt niet harder lopen dan je kunt
Wat ik tijdens deze maanden van stilstand en revalidatie steeds opnieuw ontdek, is hoe weinig zin het heeft om alleen naar het eindresultaat te kijken.
Natuurlijk wil ik weer lopen. Het liefst gisteren al.
Maar iedere keer als ik denk dat ik een stap verder ben, ontdek ik ook wat er nog allemaal moet gebeuren.
Soms is dat oefenen, geduld hebben en vertrouwen opbouwen en vooral accepteren dat het vandaag gewoon even niet gaat.
Hoe mooi is het als we kinderen dat ook gunnen?
Gewoon oefenen zonder dat iedere prestatie meteen iets zegt over de toekomst en ontdekken dat een omweg niet betekent dat ze de verkeerde weg hebben gekozen.
Dat we het kunnen uithouden en niet voortdurend bepalen hoe snel een kind vooruit moet.
Want misschien blijkt over tien jaar wel dat een rustigere of heel andere weg veel beter bij je kind had gepast.
Of dat je zelf tot die conclusie komt als je je eigen levenspad nog eens overdenkt.
Voor mij is het weer een mooie les om te ontdekken dat het halen van een mijlpaal iets heel anders is dan meteen stevig op je benen staan.
En….
We kijken zo vaak naar hoe ver onze kinderen kunnen komen, dat we vergeten te zien hoe stevig ze onderweg op hun eigen benen staan.
Want soms is een kruk precies wat je nodig hebt om uiteindelijk weer zonder verder te kunnen.
PS: De afgelopen weken heb ik alle tijd gehad om na te denken over wat ik de komende jaren nog wil doen.
En ik heb een besluit genomen en stop definitief met het geven van opleidingen en coaching.
Ik ga me voortaan toeleggen op het schrijven van boeken voor en over moeders.
Omdat ik nog lang niet ben uitgedacht over kinderen, ouders en opvoeden en nog lang niet uitgepraat over wat we moeders allemaal wijsmaken.
Dus… ken jij een uitgever die geïnteresseerd is in eigenzinnige, tegendraadse boeken over moederschap? Laat het me weten en breng ons in contact.
Enn…. Uiteraard kun je mijn online opleidingen zeker blijven volgen.
Je kunt er direct mee aan de slag. Je krijgt vernieuwende inzichten en inspiratie en praktische handvatten om gelijk in de praktijk te gebruiken.
Heb je bijvoorbeeld 90 dagen opvoeden al gevolgd waarin je 3 maanden lang iedere ochtend een frisse blik krijgt op je thuissituatie?
Start hier en verwonder je……..
Meer lezen en kijken:
Is je kind een roos of een brandnetel?
Negen redenen waarom je puber vastloopt met huiswerk en hoe jij helpt
Je kind gelukkig of succesvol?
Hoe kunnen kinderen moed leren hebben?
Aals je wilt dat je kind gelukkig is
Hoe help je angstige kinderen aan zelfvertrouwen?

