Man, man mijn verbazing schoot weer eens van hot naar her de afgelopen weken door alle verhalen over wel of niet naar de uitverkoren school te mogen gaan na de zomer.
Verhalen van regelrechte euforie tot diepe, diepe teleurstelling.
Waar zijn we in hemelsnaam mee bezig?
Tuurlijk, het is en blijft spannend.
Naar welke school gaat je kind straks na de basisschool?
Maar……waar gaat het echt over bij schoolkeuzes?
Vrijwel iedere ouder zegt dat school wel bij zijn kind moet passen, maar in de onderstroom zit bij zo’n opmerking vaak een hele andere lading zo heb ik gemerkt:
- Ziet school wel de bijzondere talenten van mijn kind?
- Is de toekomst wel gewaarborgd met deze school?
- Komt mijn kind niet tekort?
En… de opmerking waar ik heel moe van wordt: Hebben we alles eruit gehaald wat erin zit?
Al in 2013 schreef ik een blog met de opmerkingen dat kinderen geen citroenen zijn en of ze alsjeblieft mogen uitrijpen!
Dat is inmiddels 13 jaar geleden en het gedoe over de juiste en vooral zo hoog mogelijke schoolkeuze is alleen maar toegenomen
Om te huilen!
We bevriezen kinderen op een moment dat ze nog vloeibaar zijn
We gaan steeds meer voor resultaten vanaf de peutertijd.
Uiteindelijk zeggen alle testresultaten alleen maar iets over het cognitieve leervermogen en een heel eenzijdig ontwikkelingsgebied.
En in groep 8 besluiten we hoe dat intellect zich verder moet ontwikkelen waarbij ik denk dat we kinderen enorm tekort doen.
Alsof een niveau en een cijfer ook maar iets vastleggen over wie een kind werkelijk is en wat zijn mogelijkheden zijn.
Uiteindelijk is een testuitslag maar een momentopname en wanneer dit ook nog gehaald is met veel eenzijdige bijlessen wil dat echt niet zeggen dat dit niveau ook de potentie van het kind aangeeft.
Kinderen die netjes binnen de lijntjes functioneren, niet al te lastig zijn en de goede antwoorden geven krijgen vaak hogere adviezen.
Maar wat zegt dit over hun:
- Creativiteit?
- Veerkracht?
- Het vermogen om later hun weg te vinden?
Want geloof mij, 10 jaar geleden schreef ik ook al over het slagveld in het tweede jaar HAVO en VWO.
Massaal kregen alle Ik leer leren trainers en ik de voorbeeldige basisschool leerlingen voor onze neus die de ene na de andere onvoldoende haalden omdat ze niet geleerd hadden te leren.
Waar zijn we zo bang voor?
Veel ouders leven met een onderliggende overtuiging dat een verkeerde keuze een achterstand oplevert en dat een lager niveau minder kansen geeft en dat alles verloren is voor hun 12 jarige die niet op de juiste school komt.
Hoe kan het dat we zo bang zijn geworden dat de toekomst van onze kinderen afhangt van één moment.
Waar is ons vertrouwen gebleven in wat er allemaal mogelijk is?
Waar gaat het misschien wel echt over bij de schoolkeuze?
Terwijl wij druk bezig zijn met stress over de schoolkeuze, zeggen we dat presteren belangrijker is dan ontdekken, dat fouten maken risicovol is en dat je waarde als kind gekoppeld is aan niveau.
Is dit wat je je kind in de onderlaag wilt leren met daarbij dat keuzes zo spannend en beladen zijn dat je toekomstige leven ervan afhangt?
Wat ik merk is dat het vaak nog een laagje dieper gaat.
Ouders willen hun kind geven wat ze zelf gemist hebben en waar ze zelf tekort kwamen zodat hun kind die pijn niet hoeft te voelen.
Ze zeggen dan dingen tegen mij zoals:
- Ik kreeg die kans niet, dus mijn kind moet het wel krijgen
- Ik zat vast op een lager niveau, dat gaat hem niet gebeuren
- Ik wil dat mijn kind meer bereikt dan ik
Hoe begrijpelijk dit ook is en hoe je als ouder ook worstelt, wat je vergeet is dat je met deze houding je kind niet ziet zoals die is en wat die werkelijk nodig heeft.
Het is iedere keer weer prachtig hoe alles ontspant als dit thema besproken kan worden met ouders en zij daardoor vrij kunnen kiezen voor hun kind in plaats van tegen hun eigen verleden.
Wat als je kijkt naar de lange termijn van de schoolkeuze?
Als ouder mag je richting geven aan je kind en het steunen waar het misgaat.
Dat betekent dat als je kind een teleurstelling heeft, dat je er bent en niet vecht tegen een school of keuze.
Het betekent ook dat je de wijsheid hebt om te ontdekken wat je kind kan leren in de situatie en hoe dit een voedingsbodem is voor de toekomst om met je eigen capaciteiten en keuzes om te gaan.
Want ook als een keuze niet perfect is, kan er veel moois ontstaan en is de weg misschien belangrijker dan het eerste doel.
Uiteindelijk gaat het erom dat je kind veerkracht ontwikkelt in het dagelijks leven met alles wat er op zijn bordje komt.
En ach….. school is uiteraard superbelangrijk, maar niet de wereld…..
Want zeg eens heel eerlijk:
- Hoeveel mensen ken jij die op dit moment nog werken op een plek waar ze voor zijn opgeleid?
(ik heel weinig!) - Hoeveel mensen ken jij die met een burn out vastlopen omdat ze altijd zo braaf binnen de lijntjes van de verwachtingen hebben gelopen?
Is dat wat je je kind gunt?
Of durf je te vertrouwen op het leven zelf?
Het leven dat je kind toch gaat meenemen in de lessen die geleerd willen worden en waar jouw invloed maar heel minimaal is.
Ook al denk je van niet…….
Ken je de Ik leer leren training al?
De training waarmee je leerlingen helpt hun talenten en valkuilen te ontdekken.
Zodat ze door hun inzichten zelf hun leertaak oppakken en afrekenen met concentratieproblemen, faalangst, motivatiegedoe, de executieve functies aanpakken en hun juiste leerstijl te pakken krijgen.
Word jij ook Ik leer leren trainer? Wees welkom en start hier.
Meer lezen en kijken:
Je kind is geen citroen
Het slagveld van Havo en Vwo -2
De luikjes dicht bij leren
Zonder executieve functies geen succes: bekijk de hele serie
Wat is je leerstijl voor succes?: bekijk de hele serie.
Geef een reactie