Ik kreeg een schitterend bos bloemen met de garantie dat ze zeker twee weken mooi zullen blijven.
De bloemen waren perfect van kleur en vorm en ik genoot er echt van.
Toch kwam er een hardnekkig stemmetje mijn denken binnen dat zeurde dat deze bloemen met heel veel gif zijn gekweekt met als enig doel dat ze perfect zijn.
De bloemen zijn grootgebracht onder ideale omstandigheden met de juiste temperatuur, precies genoeg water, voeding op maat en bescherming tegen alles wat hun groei zou kunnen verstoren.
Toch waren ze prachtig en genoot ik er nog steeds van.
Toen dacht ik aan de kriebel op mijn voet.
Ik moest een dag eerder een poosje wachten en omdat staan niet meer lukte, ging ik zitten op de kale betonnen plaat aan de kant van de weg.
En wat denk je?
Precies daar waar mijn voet het beton raakte, groeide een kleine brandnetel.
In kennelijk het ene gaatje waar het beton ruimte liet, zag deze brandnetel zijn groeikansen en liet zich voelen op mijn blote voet waar geen riempje van de sandaal zat.
Als door een wesp gestoken werd mijn aandacht én bewondering getrokken naar de brandnetel die mij liet weten dat hij er was.
Wat een verschil met een prachtig bos bloemen.
Bijna niemand ziet de brandnetel als je hem niet voelt.
Hij krijgt geen verzorging van water, voeding en bescherming tegen weer en wind.
En toch doet ie het!
De cultuur van perfectie
Als je er even verder over nadenkt, zijn we het opvoeden van onze kinderen ook bijna gaan beschouwen als het opkweken van sierbloemen.
Nog nooit hebben ouders zich zo verdiept in opvoeden door het lezen van boeken, luisteren naar podcasts, het volgen van cursussen en webinars en niet te vergeten het raadplegen van experts.
Als ouder wil je niets missen en vooral niets fout doen en is je grootste opvoeddoel dat je kind gelukkig is.
Dat is liefde.
- Kinderen worden steeds vaker gezien als een project dat optimaal moet worden begeleid.
- Hun ontwikkeling mag geen vertraging oplopen en zelfvertrouwen moet beschermd.
- Emoties moeten goed gereguleerd en talenten moeten ontdekt worden.
- En vooral: de schoolloopbaan moet zo soepel mogelijk verlopen zonder hiaten.
Je zit er bovenop, optimaliseert je een punthoofd en ligt ’s nachts wakker als je kind een onvoldoende haalt, niet gevraagd wordt voor een feestje of te boos uit de hoek komt.
Word je kind een kasplantje of mag het door de kieren groeien?
Kinderen worden intensiever begeleid dan ooit en toch staan de kranten staan vol over afnemende zelfstandigheid van kinderen en jongeren.
- Scholen signaleren dat leerlingen steeds vaker vastlopen bij tegenslag.
- Werkgevers merken dat jonge werknemers soms moeite hebben met kritiek.
- Jeugdhulporganisaties zien een groeiende vraag naar ondersteuning bij problemen die vroeger vaker binnen het gezin, de vriendengroep of de eigen ontwikkeling werden opgevangen.
We geven sociale media, prestatiedruk, individualisering, onderwijs en maatschappelijke verwachtingen de schuld en willen van de politiek allerlei maatregelen, maar misschien moeten we ook naar onze opvoedcultuur durven kijken.
Maarrrr………….
Wat zou er gebeuren als je wat meer vertrouwen zou hebben in de natuurlijke groei en ontwikkeling van je kinderen en hen wat meer overlaat aan hun natuurlijke zijn?
Dat je hun eigen temperament, hun nieuwsgierigheid, hun eigen ritme, tempo en manier van leren wat meer ruimte geven?
Wat als je gaat houden van onkruid dat we vaak lastig vinden omdat het opduikt waar we het niet willen?
Dat je de eigenheid leert zien en voelen van het ritme van de eigen natuur?
Hoe kijken we dan naar gedrag van het kind dat:
- eindeloos vragen stelt?
- niet stil kan zitten?
- overal over onderhandelt?
- zijn eigen weg kiest?
- gevoelig reageert?
- buiten de lijntjes kleurt?
Is dat lastig gedrag of iets wat zich door het beton van de rigide systemen van school, de dwingende rol van sociale media of onze verwachtingen en dromen wil groeien en bloeien?
Misschien is er minder pokon nodig
Hoe mooi zou het zijn als je jezelf als moeder of vader wat minder in bochten wringt om je kind tot de mooiste tulp of roos te laten worden.
Wat gebeurt er als je kind zo’n hardnekkige paardenbloem is, die never nooit zijn wortels helemaal laat uitsteken.
Of dat je kind je blijft prikkelen om te mogen zijn wie het is en je daarmee regelmatig jeuk bezorgd?
Durf jij de huidige opvoedcultuur los te laten waarin we wel gevangen lijken te zitten?
De opvoedcultuur die steeds meer probeert groei te beheersen, terwijl groei zich maar ten dele laat beheersen?
Als je echt mag kiezen, kies je dan de inspanningen die je moet doen om de perfecte roos te krijgen die gegarandeerd na drie weken verwelkt of kies je voor de paardenbloem of brandnetel die tegen alles in zoveel veerkracht laat zien om steeds opnieuw tevoorschijn te komen?
Wat zou de werkelijke natuur van je kind kiezen?
Vind je het nog wel een uitdaging om de je kind te volgen in zijn natuurlijke ontwikkeling?
Weet dat het niet moeilijk hoeft te zijn en dat jij ook als een brandnetel mag opvoeden!
In het online college: Omgaan met lastig gedrag vind je er alles over zodat jij kan ontspannen en jullie meer plezier krijgen en de eisen van de buitenwereld kunt weerstaan.
Je kunt nu direct het onkruid laten groeien en beginnen met dit college.
Meer lezen en kijken
Lees ook: Angst is als onkruid
Lees ook: Bange kinderen, bange ouders?
Lees ook: Waarom ik een kind geen kanjer of held noem
Lees ook: Waarom je nooit moet zeggen: Dat kan jij wel
Lees ook: Weerbaar opvoeden, hoe doe je dat?
Bekijk ook: Zo help je bange kinderen het best!
Bekijk ook: Angst wordt snel groter
Bekijk ook: Strongwilled kinderen: Hoe ga je om met dwingend gedrag?
Bekijk ook: Hoe kunnen kinderen moed leren hebben?
Geef een reactie