De kracht van een “dank je wel”

Achteraf gezien zou je kunnen zeggen dat ik pas echt volwassen werd nadat ik zelf al lang en breed eigen kinderen had.
Ze wezen me er op dat ik telkens weer de verantwoordelijkheid moest nemen voor mijn gedrag, mijn overtuigingen en mijn visie.

Mijn kinderen spiegelden heel precies en stuurden me op die manier bij.

Ze noodzaakten mij om na te denken over wat voor moeder ik wilde zijn en wat ik belangrijk vind om hen mee te geven in het leven.
Zodat zij op hun beurt weer kunnen kiezen wat voor mens ze willen zijn.

Ik ontdekte dat de simpelste woorden de meeste impact hebben.
Zoals een “Dankjewel”, een paar woorden die in een gezin een wereld van verschil kunnen maken.

Wat is de kracht van ‘dank je wel’?

“Dankjewel” is meer dan beleefdheid of een sociaal trucje.
Het is erkenning. Het zegt: ik zie wat je doet, en ik waardeer het.
In gezinnen waar iedereen druk is, waar werk, studie en schermen onze aandacht verdelen, is gezien worden een basisbehoefte.
Een oprecht uitgesproken “dankjewel” herstelt verbinding, maakt zichtbaar dat we niet op de automatische piloot leven, maar werkelijk op elkaar letten.

Hoe doe je dat om ‘dank je wel’ te zeggen?

Het begint met aandacht.
Met even stilstaan bij wat de ander doet.
Bedank niet alleen voor het grote zoals het rapport, het meehelpen verhuizen, het regelen van iets belangrijks, maar juist ook voor het kleine:

• dat je kind de tafel heeft afgeruimd
• dat je partner koffie voor je zette
• dat iemand even luisterde toen jij moest mopperen.

Het vraagt oefening om dankbaarheid te zien.
Zeker als je hoofd vol is.
Maar zodra je er oog voor krijgt, groeit het.

Wat levert een ‘dank je wel’ je op?

Het mooie is dat dankbaarheid zichzelf vermenigvuldigt.
Een ‘dankjewel’ maakt iets los: vriendelijkheid, ontspanning, mildheid.
De toon in huis verandert. De sfeer wordt lichter.
En ongemerkt groeit ook het respect voor elkaars inzet en voor elkaars grenzen.

Ik heb ooit gedacht dat iemand anders mij gelukkig kon maken.
Dat als de relatie maar goed liep, ik vanzelf gelukkig zou zijn.
Maar gaandeweg ontdekte ik dat geluk niet iets is wat een ander je geeft.
Ik moest zelf aan de slag om relaties goed te houden.

En dat is werk. Elke dag weer.

Het spanningsveld tussen zelfstandigheid aanleren en er zijn voor je kinderen is wat blijft.
Ook als ze bijna volwassen zijn.
Maar juist daarin zit groei: blijven kijken, blijven leren, blijven waarderen.

Dank je wel als opvoedkunst

“Dankjewel” zeggen is opvoeden zonder dat het opvoeden lijkt.
Je leert je kinderen wat respect is, hoe relaties werken en hoe je zorgzaam kunt zijn en dan niet door preken, maar door voorleven.
En dat begint bij het kleine.
Bij een kop thee die je kind je brengt
Bij een tafel die afgeruimd wordt
Bij de glimlach die volgt op een eenvoudig, maar krachtig:

“Dankjewel.”

Deze week viel me een aantal keer op dat mijn kinderen mij bedankten voor een klusje wat ik voor hen had opgepakt: een overhemd gewassen en gestreken, bed en kamer opgeruimd, een tas weggebracht en zo nog een paar zaken.
Ineens realiseerde ik me dat dit wel eens de winst zou kunnen zijn van al die jaren dat ik hún heb bedankt voor het doen van een klusje of gewoon heb benoemd dat ik het fijn vond dat ze iets hadden gedaan.

Zo simpel kan het dus zijn en zoveel positiviteit geeft het als je heel gewoon regelmatig  “dank je wel” zegt tegen degenen die je het meest na staan.

Lees ook: Spreek jij de taal van je kind?
Lees ook: Lang leve de grootouders
Lees ook: Ouderschap is voor de toekomst
Lees ook: Problemen oplossen waar het hoort
Lees ook: Terugkijken op het oude jaar
Lees ook: Leugentje om bestwil
Lees ook: Eruit halen wat erin zit?
Lees ook: Een heilige voor de klas?

Wil je meer moois over opvoeden?

Schrijf je dan nu in voor het programma 90 dagen opvoeden waar je 90 dagen lang inspiratie, tips, feiten en achtergronden krijgt over alle onderwerpen die je tegenkomt tijdens het opgroeien van je kind.
Je kunt nu starten via deze link 90 dagen opvoeden.