Het tegeltje hing vroeger boven de kaptafel van mijn moeder en ik keek er vaak naar en mompelde dan in mijzelf:
Niet klagen, maar dragen en bidden om kracht
Hoe dat bidden zou helpen, werd me nooit duidelijk, maar dat niet klagen en dragen dat ging er nooit uit, gek als ik vroeger al was op tegeltjes wijsheid.
Bovendien werd ik er als kind al om geroemd dat ik nooit klaagde en zo flink en dapper was, vooral tijdens akelige en pijnlijke ziekenhuisperikelen.
En trots dat ik dan was…..
De keerzijde..
Wat ik als kind niet wist, is dat boodschappen die je krijgt voor je hele verdere leven een imprint hebben waar je lastig weer vanaf komt.
Niet alleen zit er een boodschap in verborgen wat je wel of niet mag en kan zijn zoals bijvoorbeeld:
- Als jij klaagt vinden wij dat lastig en wij kunnen dat niet aan
- Je moet jezelf zien te redden, een ander doet het niet voor je
- Hulp vragen is niet de bedoeling
- Je mag niet zwak zijn
- Anderen moeten op je kunnen leunen
Het heeft ook consequenties voor je zelfbeeld en je handelen zoals:
- Moeite met grenzen aangeven
- Geen hulp kunnen vragen en accepteren
- Vroeg volwassen worden
- Angst voor afwijzing
- Schaamte bij zwakheid
Het interessante is dat je er meestal pas in je verre volwassenheid achter komt dat de boodschap die je uit je kindertijd hebt genomen of gratis en voor niets gekregen, je niets meer brengt.
Of dat deze je zelfs in een burn-out doet belanden.
De boodschap nemen of krijgen
Wij ouders geven in het dagelijks leven aan de lopende band boodschappen.
Van ‘wat zullen de mensen wel denken, doe even normaal, je bent mijn sterke jongen, je maakt me blij’ tot ‘doe eens zoals je zusje/broertje.’
Wij bedoelen daar niets kwaads mee en het ene kind neemt de boodschap wel op zich en het andere kind niet. Die laat het lekker van zijn schouders afglijden terwijl het ene kind de boodschap tot zijn identiteit maakt.
Als het een positieve boodschap is, kan het een kind versterken, maar even goed verzwakken door de genomen consequentie dat je altijd sterk moet zijn en geen hulp mag vragen.
Kunnen ouders niet wijzer zijn?
Nee en dat hoeft ook niet!
Geen enkele ouder, leraar of hulpverlener ontkomt aan het geven van boodschappen die juist voor dat ene kind misschien niet zo handig zijn.
Het is geen veroordeling die je uitspreekt, maar een teken van liefde die niet altijd goed getimed en passend is.
Bovendien geven wij deze boodschappen vaak onbewust omdat we zelf te horen hebben gekregen en onbewust loyaal zijn aan de familiecultuur waar we zelf uit komen.
Soms komen ze voor uit een eigen onverwerkt verleden en willen we ons kind behoeden voordezelfde ellende.
En.. misschien de belangrijkste: de angst dat je kind niet leuk gevonden wordt, dat jij tekort schiet als ouder, dat er iets ergs gebeurt als je kind niet.. dit of dat….
Wat kun je doen?
Begin eerst bij jezelf.
Welke uitspraak of tegeltjes wijsheid heeft vandaag de dag nog invloed op jou?
Welke boodschappen geef jij regelmatig aan je kind terwijl je goedbeschouwd weet dat je ze uit angst zegt?
Sudder er maar eens op en dan ga ik op mijn 64 ste eens opnieuw beoordelen of ‘niet klagen, maar dragen’ nog steeds nodig is of dat ik maar eens mijn omgeving moet laten schrikken met een klaagsessie…..
In de zelfstudie opleiding ‘Opvoedcoaching in de praktijk‘ leer ik je alle nuances die je tegenkomt als je met ouders werkt.
Alle belangrijke theorie link ik aan voorbeelden en toepassingen voor gesprekken in de praktijk met ouders.
Deze opleiding volgen, eventueel met persoonlijke begeleiding van mij?
Meld je dan nu aan voor de opleiding ‘opvoedcoaching in de praktijk’.
Lees en kijk verder:
Wat is het verschil tussen opvoeden en ouderschap?
Verplichte opvoedcursus voor ouders?
Ouders bemoei je er niet mee
Waarom ruzie tussen kinderen heel nuttig is
Hoe fijn is een perfecte ouder?
Opvoeden als je verschillend bent
Is uitpraten na een ruzie nuttig?
Wat moet je met claimende kinderen?
Ruzie tussen ouder en kind
Geef een reactie