Links en rechts ving ik het de afgelopen weken op. Moeders die vertelden dat hun kind niet naar de oppas of de kinderopvang wilde. Moeders die hun werk zaten te doen en met hun kind belden. Ze vertelden dat ze toch echt moest werken. Ze vertelden dat de juf of oma toch echt heel lief was. Ze vertelden dat het vast heel leuk zou worden en dat ze gezellige dingen zouden gaan doen.

Ik zag dat ze zich ondertussen vreselijk schuldig zaten te voelen. Omdat ze hun kind weg brachten, omdat hun kind verdrietig was en omdat er echt geen andere oplossing voorhanden was. Ik hoorde en zag dat ze vooral zichzelf suf zaten te overtuigen en dat hun kind aan de andere kant van de lijn er niets mee kon.

Wat gebeurt er toch?

In de vakantie hebben ouders en kinderen meestal ervaren dat het heerlijk is om het ritme even achter je te laten en hebben ze genoten van elkaars gezelschap. Hoe jonger een kind is, hoe minder het nog een tijdsbeleving heeft. De vaste structuren van afwisseling werk en vrije tijd zijn bovendien ook nog niet helemaal ingebakken. En als het fijn is met papa en mama thuis, dan wil je dat toch graag nog een poosje zo houden? Zeker als je een kind bent dat nog best erg moet wennen om op te starten, aan weer nieuwe leiding misschien, aan lange dagen vol activiteiten en wie weet aan wat nog meer.

En laten we wel wezen, ook ouders moeten weer wennen na een poosje vrij. Vooral als mama wel ergens een beetje het gevoel heeft dat haar werk niet (meer) is wat het zou moeten zijn. Of als mama stiekem wel wat meer thuis wil zijn om voor de kinderen te zorgen, dan kan een kind dit haarfijn aanvoelen en mama daar flink op prikkelen.

Je kunt er rustig van uit gaan, dat kinderen hun ouders perfect spiegelen. Hoe jonger, hoe meer. Hoe meer het ontkend en niet gezien wordt, hoe harder het kind zijn best zal doen om signalen te geven. Meestal in de vorm van een griepje dat moeder dwingt om thuis te zijn. Zodat mama even kan opladen…….

Hoe kan je je kind helpen de opvang te accepteren?

De moeders die ik hoorde en zag, kwamen geen steek verder met hun kind. Sterker nog, hier en daar werd het nog een flinke scene. Waarschijnlijk kwam dat doordat deze moeders stelselmatig de belangrijkste fase oversloegen. Namelijk het erkennen van het gevoel van het kind. Er was geen moeder die zei: “Och kind, ik hoor dat je een beetje verdrietig (bang, boos) bent. Je was liever bij mij gebleven.”

Ik denk dat een zin als deze vele minuten zinloze discussie en schuldgevoel had kunnen voorkomen. Het kind kan daar namelijk alleen maar ja op zeggen. Voor veel kinderen is het dan al klaar. En anders ga je nog even verder: ” Het is ook niet leuk en gezellig dat je nu naar de opvang moet, ik snap dat best.” Punt……

Vooral de punt is even belangrijk omdat je al snel geneigd bent je riedel van ” mama moet toch echt werken” er achteraan roept. En daarmee ben je weer bij de start.

Is je kind nog steeds in de mineur dan ga je nog een stapje verder: ” Wat zou het fijn zijn he, om nog lekker bij mama thuis te zijn, dat zou je denk ik wel graag willen, toch?” Vraagteken, punt….

En weer, bijt even hard op het puntje van je tong tot het au doet. Daarmee geef je je kind de gelegenheid om bi zichzelf te reflecteren dat dit waarschijnlijk de onderliggende behoefte is. En mocht het iets anders zijn, dan je kind het je dat nu wel weten.

En dan…… begin je weer bij stap 1, namelijk het erkennen van het gevoel en de ideeën van je kind.

Wedden dat het dan een stuk beter gaat met je kind en jou? En dat deze aanpak ook veel sneller gaat, dan je kind uitputtend vertellen dat het naar de opvang moet, omdat…..?

Als jij en je kind het eens zijn dat het niet leuk is, je kind van je hoort dat jij het hebt opgemerkt en dat je kind nu weet dat je het met hem eens bent, kun je bij jou stap beginnen. Namelijk je kind vragen of het er nu aan toe is om naar de oppas te gaan zodat jij kunt werken. Zo nodig kun je nog een gezellig samenzijn in het vooruitzicht beloven, maar ik denk niet dat het nog nodig zal zijn.

En vaders?

Gek genoeg heb ik nog nooit een vader horen soebatten met een kind omdat hij moest werken. Zit het al zo verankerd  in ons allen dat kinderen dat normaal vinden? Of zou het kind toch zijn moeder spiegelen als ze zich wat onzeker voelt over de balans werk/kinderen? Of zou het komen dat vaders het over het algemeen wat makkelijker de regie nemen en daardoor de broodnodige veiligheid en structuur bieden?

Het valt soms niet mee….. al die verschillende belangen. De vakantie is nu echt voorbij.


Lees ook: Je weet hoe je moet opvoeden als je kinderen groot zijn
Lees ook: Goed nieuws, moeders zijn tevreden met zichzelf
Lees ook: Laat kinderen lekker klooien
Lees ook: Roze wolk of achter het behang
Lees ook: Negeer negatief gedrag en waardeer positief gedrag


Je las een blogartikel van Centrum Tea Adema…

…maar kijk gerust ook eens naar de andere informatie op onze website:

Opleidingen voor (aspirant) kindercoaches en beroepskrachten:

Hulp voor kinderen en hun ouders:

Op de hoogte blijven van nieuwe artikelen en video’s vol tips en inzichten?

Like dan onze Facebook-pagina of schrijf je in voor onze 2-wekelijkse nieuwsbrief. Allebei mag ook. ;-)