Eén van de allereerste kinderen in mijn praktijk riep op een gegeven moment ‘Mama jij zou dat met juf regelen en je hebt het niet gedaan!’
De toon was boos en beschuldigend en moeder kromp een beetje in elkaar.
Fascinerend vond ik dat en toen wist ik nog niet zo goed hier op te reageren want ik hoorde verschillende dingen en verschillende lagen:
- Het kind loopt vast met een bepaald onderwerp
- Moeder en kind hebben kennelijk de overtuiging dat moeder het probleem heeft en moet oplossen
- Kind gedraagt zich als de meerdere van moeder en oordeelt over haar
- De ouder/kind relatie lijkt omgekeerd
- Zowel moeder als kind voelen zich boos en onmachtig
Eindeloos is de variatie op dit thema dat ik daarna in de afgelopen ruim twintig jaar tegenkwam.
Wie is de probleemeigenaar?
Terwijl ik nog een beetje in de vakantie modus zat, kwamen soortgelijke vragen afgelopen week weer op mijn pad.
Voor een artikel in de krant, op social media, maar ook van een paar moeders die contact met me opnamen.
Voor een deel van de kinderen is het best spannend dat de scholen en het ritme weer zijn begonnen want:
- De pestkop zit nog steeds bij je in de klas
- Wat als je dit jaar de eindtoets niet haalt?
- Je vriendinnetjes zitten nu niet meer naast je
- De nieuwe meester is verschrikkelijk streng
Veel kinderen hebben daarom vanaf de eerste schooldag alweer stress, hebben buikpijn, komen huilend thuis of staan ’s avonds naast de bank terwijl je net lekker zat te netflixen.
Een belofte is dan snel gedaan.
Mama lost het op en gaat met school praten om het pad te effenen.
Want alles om je kind uit de sores te halen en de rust in huis terug krijgen.
Helaas, het zal de problemen alleen maar erger maken omdat als jij in actie komt, het je kind verzwakt.
Je kind aan de bak
De moeders die bij me komen met de vraag over hun gestreste kind stel ik allereerst een paar vragen in de trant van:
- Wat is de reden dat jij het moet oplossen?
- Waar doet het jouw pijn?
- Welke kansen ontneem je je kind om dit voor hem op te lossen?
Vooral de vraag waar het pijn doet, komt soms even binnen.
Wanneer je zelf als kind onmacht hebt ervaren in het omgaan met andere kinderen, leraren en (faal)angst situaties. heb je je meestal voorgenomen dat je kind dit nooit mag overkomen.
Jouw kind zal gehoord en gezien worden en daarvoor gaan je vechten als een leeuw.
Dat dit vechten een hoge prijs heeft voor alle betrokkenen, heb je niet in de gaten.
Het ja-maar antwoord dat ik bijna altijd krijg, is dat je toch voor je kind moet opkomen en ervoor moet zorgen dat het je kind goed gaat?
Hier kan ik niet anders dan volmondig Ja op antwoorden..
EN……..
Ik vraag nogmaals of de ontwikkeling van je kind gediend is met een vechtende leeuw of dat je kind zelf iets kan leren.
Na enig gesputter en meestal nog een aantal Ja-,maren en verdere gewetensvragen van mij over wie je bent als ouder, wat je eigen geschiedenis is en wat je taak is om je kind DOOR deze moeilijke fase te helpen, kunnen we zaken doen.
Hoe kun je wel opkomen voor je kind?
Als we het eens zijn dat het voor je kind echt een goed idee is om hem zelf te laten worstelen met zijn moeilijkheden en het hem zelf te laten oplossen, zie ik meestal een licht wanhopige ouder voor me.
Want wat kun je doen?
Hoe help je je kind dan wel?
Laat je je kind niet in de steek als jij het niet met vriendje, school, trainer of wie dan ook oplost?
Eigenlijk zijn we dan bijna automatisch gekomen bij wat je taak is als ouder en wie jij wilt zijn als ouder.
Dan wordt het ook eenvoudig om de ongemakkelijke vragen te beantwoorden want het enige waar je kind werkelijk behoefte aan heeft is er mogen zijn en gehoord en gezien te worden.
Dan blijft er iets heel simpels over.
Je mag je kind troosten, erkenning geven en hem vragen wat hij kan doen en wat hij wil doen.
Ondertussen vertel je hem nog wat hij allemaal leert van deze akelige situatie en geef je hem het vertrouwen dat hij het kan.
Wedden dat je kind de volgende dag al stappen maakt als jij het durft om deze lijn te volgen?
(en ik kan het weten want de berichten van ouders na één sessie waarin de (slaap en buikpijn) problemen van hun kind waren verdwenen zijn niet meer te tellen)
Bovendien: het scheelt jou veel energie want we zijn tenslotte niet voor leeuw in de wieg gelegd en als jij erop durft te vertrouwen dat jij hoe dan ook goed genoeg bent als ouder, heeft je kind een veilige bedding.
Wist je dat…….
……kindercoaching voor een groot deel vooral opvoedcoaching is?
Dat veel volwassenen denken dat ze kinderen moeten fixen, maar dat er veel meer winst te behalen is om ouders de weg te wijzen en hen te versterken in hun ouderschap?
In mijn opleiding Opvoedcoaching in de praktijk, leer ik je alle fijne kneepjes van het vak om ouder te helpen hun kind te helpen.
Na ruim 20 jaar durf ik me een expert te noemen in opvoedcoaching en hebben duizenden ouders en professionals van mij geleerd hoe je lastige opvoedkwesties op een praktische manier kunt aanvliegen?
Wil je het leren van mij?
Je bent welkom en kunt je direct inschrijven.
Meer lezen en bekijken
Ouderschap is leiderschap
Ouderschap is voor de toekomst
Is het wijs om kinderen te coachen?
Maakt hoogopgeleid gelukkiger?
Wees blij met een Ja-maar!
Wat moet je met claimende kinderen?
Ruzie tussen ouder en kind
Geef een reactie