Op een dag begon het mij op te vallen.
Uit duizenden inschrijfformulieren analyseer ik een overkoepelende conclusie over de motivatie om in te schrijven voor de opleiding tot kindercoach, pubercoach en opvoedcoach. Deze is:

Van betekenis zijn voor de ander en beter leren omgaan met kinderen en ouders

Hoe mooi is het dat uiteindelijk vele redenen en motivaties leiden tot de oer behoefte om van betekenis te zijn voor een ander. Vervolgens vertaalt zich dit dan in het volgen van een opleiding over kindercoaching, pubercoaching en opvoedcoaching.

Basisbehoeften

Ieder mens heeft in feite precies dezelfde basisbehoeften. Wanneer deze vervuld zijn, voelen we ons goed. Misschien zelfs wel gelukkig en tevreden. De mate waarin deze behoeften vervuld zijn, kan wel verschillen voor het welbevinden, maar als behoefte zijn ze universeel en gelden ze voor iedere leeftijd.

Deze behoeften zijn:

  • het in verbinding zijn met een ander en gaan dus over relaties.
  • een gevoel hebben van competent zijn en in staat zijn je taak te doen.
  • autonomie en het zelf mogen beslissen wat je doet, dus gaat het over je vrijheid en eigen keuzes maken.

Deze drie psychologische behoeften zorgen ervoor dat je het gevoel krijgt dat je verder komt, dat je je ontwikkelt en stappen maakt in je leven.

Alle redenen die ik tegenkom in de aanmeldingen om de opleiding kindercoaching, pubercoaching en opvoedcoaching te volgen, voeren terug naar deze drie psychologische oer behoeften. Hoe geweldig is dat?

Voor de behoefte om van betekenis te zijn, wordt genoemd:

Ik wil graag kinderen helpen

Hier kan niemand nee tegen zeggen en toch zit er een klein addertje onder het gras. In de opleiding besteden we een hele belangrijke les aan dit addertje.

Want die behoefte om te helpen… Wie of wat dient deze behoefte?

Is het omdat je door te helpen zelf zo’n lekker gevoel krijgt van betekenis? Is het dat je als kind zelf iets heb meegemaakt wat je drijft?

Soms lijkt het alsof we iemand willen helpen, maar ondertussen zijn we onszelf aan het helpen. Om een goed gevoel te krijgen of om een rotgevoel weg te drukken.
En dat gevoel is een volgende reden om te leren voor kindercoach:

Een kind mag nooit meemaken wat ik heb meegemaakt

Wanneer dit je onderliggende drijfveer is om een opleiding tot kindercoach, pubercoach of opvoedcoach te volgen, ben je niet aan het helpen, maar ben je aan het vechten. Zo noemen we het dan ook vaak: ‘het gevecht tegen pesten’ of ‘het gevecht tegen leraren die je onheus behandelen’

Wanneer je op deze manier helpt, is het heel moeilijk om het kind met zijn noden en behoeften te zien omdat jouw (negatieve) ervaring leidend is. Je gaat dan het gevecht met anderen aan. Het kind wat je hulp nodig heeft, staat erbij en kijkt ernaar. Je eigen ervaring moet los staan van het kind wat je wilt helpen. Daarvoor heb je eerst iets te leren over dat vechten.

Het is tijdens de lesdagen iedere keer interessant wanneer deze motivatie tot nieuwe helpende inzichten leidt.

Ouders helpen hoe ze met hun kind om kunnen gaan

Deze reden leunt eveneens vaak op eigen ervaringen die je als kind zelf hebt gehad. Als je eigen ouders je niet hebben kunnen geven wat je nodig had, kun je een kruisridder worden voor kinderen om hen het leed te besparen wat jou is aangedaan.

Dat deze manier van helpen niet gaat lukken omdat een kind loyaal is, leren we uitgebreid in de opleiding en natuurlijk vooral hoe je wél kunt helpen. Dit thema wordt het meest boeiend gevonden van de gehele (jaar) opleiding van 14 praktijkdagen.

Ouders helpen hoe ze met hun ‘speciale’ kind kunnen omgaan.

Wanneer je als ouder best wel een klus had om je kind op te voeden, wil je je ervaring daarna graag gebruiken om andere ouders met kinderen met dezelfde ‘specialiteit’ te helpen. Hoe mooi is het als je je ervaring kunt inzetten en daarbij aanvullende tools wilt leren.

Je eigen kinderen beter kunnen begeleiden

Dit is natuurlijk een prachtige reden om een opleiding te volgen. Iedere ouder wil de beste ouder zijn. Je kind het beste geven van wat je hebt te bieden is een schitterend en nobel streven. In de opleiding komen we tegen wat het zo moeilijk en ingewikkeld maakt om een perfecte ouder te zijn en hoe je uit dit dilemma komt. Zodat je geeft wat nodig is en je je schuldgevoelens los laat.

Behoefte aan betekenis en competentie

Bovenstaande redenen hebben allemaal te maken met de behoefte  tot verbinding, om iets te geven om het leven van een kind en zijn ouders makkelijker te maken. Het geven aan een ander geeft je leven meer betekenis en het gevoel ertoe te doen.  Hoe heerlijk is het om vanuit die behoefte te leren hoe je dat nog beter kunt doen?

Veel andere redenen om een opleiding tot kindercoach. pubercoach of opvoedcoach te volgen, hebben te maken met de behoefte aan competentie. Een kind leren hoe het beter omgaat met zijn problemen of uitdagingen. Daarnaast zelf meer tools en handvatten leren om een steeds betere vakvrouw of vakman te worden. Want daar is een opleiding toch primair voor bedoeld?

De ontwikkelingspsychologie en de pedagogiek zijn de basis van het helpen van kinderen. Opvoeden begint ermee dat ouders zich afstemmen op de ontwikkeling van hun kind. Met een peuter houd je geen politieke verhandeling, maar je puber smult ervan onder bepaalde omstandigheden.

Het onderwijs is erop gericht kinderen te leren zich voor te bereiden op een volwassen leven met alle vaardigheden die ervoor nodig zijn. Onderweg leren kinderen over het omgaan met sociale situaties, emoties en gedrag.

Tijdens de basisopleiding en vooral tij