Ligt het nu aan mij of zie ik het verkeerd?
Het komt me voor dat er steeds meer kinderen hulp nodig hebben en als ik naar de cijfers kijk, schiet ik spontaan in kramp.

Hoe is het in hemelsnaam mogelijk dat zoveel kinderen hulp krijgen?
Wat is er aan de hand?

Wat is normaal voor kinderen?

Op facebook ben ik lid van verschillende groepen die te maken hebben met hulpverlening aan ouders en kinderen.
Wanneer ik daar door de tijdlijnen scroll, schrik ik me soms te pletter welke hulpvragen er voorbij komen.
Voor gewone dagelijkse ongemakken als eten, slapen, spelen en leren worden langdurige hulptrajecten ingezet en wordt met een kind van alles en nog wat gedaan om hem op het goede spoor te helpen.

Maar wat is het goede spoor?
Mogen kinderen nog druk, stil, eigenwijs, bang, chaotisch, clownesk, verlegen of dromerig zijn?
En vooral: mogen kinderen nog een beetje mislukken bij het leren doordat ze of te slim zijn of doordat ze lesstof of uitleg niet begrijpen?

Is het niet kind eigen om te proberen zijn zin te krijgen en daarvoor alle beschikbare middelen in te zetten zoals boosheid, gillen, dwars zijn, weigeren en niet te gaan slapen en eten als het moet?
Een kind moet toch juist zijn grenzen opzoeken, zijn eigen sores leren oplossen en van ons volwassen leren hoe dat moet?
Daarvoor geven wij als ouders, leraren en hulpverleners toch het voorbeeld?

Welke boodschap geven wij kinderen?

De belangrijkste vraag die ouders eerst gesteld zou moeten worden als zij hulp vragen voor hun kind, is de vraag of het kind er last van heeft.
Strikt genomen zou je kunnen zeggen dat kinderen onder de zeven jaar vrijwel nergens last van hebben en hun omgeving des te meer. Ik heb nog nooit een kind horen zeggen dat hij een probleem had, behalve als hij dit al vaak te horen had gekregen van zijn omgeving.  Je hoort dan aan het taalgebruik dat dit niet de last van het kind zelf is, maar van de volwassenen om hem heen.

Wanneer er problemen zijn met een kind en een kind heeft er geen last van, dan is dit probleem een soort van opvoedprobleem.
Als wij dan het kind ergens aanbieden ter reparatie zeggen we in de onderlaag tegen het kind dat het niet deugt!

Zou het niet eerlijker en rechtvaardiger zijn ten opzichte van het kind om eerst te onderzoeken wat nuttig voor het kind zou zijn om te kunnen zodat het gedrag verbetert?
En zou het ook fair zijn ten opzichte van het kind om erachter te komen wat de behoefte van het kind is in het probleem?
Wat wil het kind zo graag bereiken met het probleem wat de omgeving ervaart en waar het kind te weinig opties en mogelijkheden voor heeft?

Dan wordt de vraag niet: Dit kind moet geholpen worden, maar hoe kunnen we de ouders en opvoeders helpen om te leren dit kind te helpen?

Kind probleem of ouder probleem?

Uiteraard is het logisch dat als een kind moeilijk doet over welk gebied dan ook, we in eerste instantie geneigd zijn om het kind te helpen om ervoor te zorgen dat het probleem verdwijnt.
Echter als je even verder kijkt, kom je vaak tot een hele andere conclusie:

In gesprekken met ouders onderzoek ik altijd eerst met hen wat een kind zou kunnen/moeten of mogen leren zodat zijn problemen opgelost zijn. Ook onderzoeken we de behoefte en de goede bedoelingen van het kind die er op een verkeerde manier uitkomen.

Door deze zaken met ouders op een rij te zetten, ontstaat er heel veel ruimte.
Het kind is niet meer ‘de foute’, maar heeft inderdaad hulp nodig. Niet om gemaakt te worden, maar om zelf te leren hoe het gemakkelijker en beter kan.

Hoe het gemakkelijker en beter kan in een situatie is meer ontspannen en beter bereikbaar dan iets veranderen of beter maken aan een kind

Wanneer ouders inzien dat hun kind het gewoon moeilijk heeft en steeds mislukt in het doen wat anderen verwachten, kunnen we de stap maken naar wat ouders kunnen leren om hun kind te begeleiden naar gemakkelijker, beter en handiger.
Ouders krijgen dan de touwtjes in handen en binnen het gezin worden alle krachten gebundeld waardoor iedereen sterker wordt.

Een paar addertjes onder het gras

Er is maar één moeilijkheid…..
Wat er eerst nodig is, is dat  ouders erkennen en accepteren dat hun kind is wie hij is. Met alle uitdagingen die er zijn.
Dit kan een hele klus zijn vooral wanneer ouders grote moeite hebben met het gedrag van het kind en al zoveel geprobeerd hebben dat ze moe zijn. Soms is het ook nodig dat ouders hun verwachtingen van een happy family en instaproof gezin laten varen.

We mogen nooit onderschatten hoe moeilijk ouderschap kan zijn en ieder mens zou een andere ouder moeten ondersteunen als gezien wordt dat het moeilijk is!

Wat er verder nodig is, is dat ouders voor zichzelf erkennen dat het moeilijk is en dat zij soms zelf vaardigheden nodig hebben die ze nog niet zo hebben ontwikkeld, zoals geduld, luisteren, begrip tonen, vragen in plaats van commanderen, samenwerken in plaats van straffen, aandacht geven terwijl je moe bent, duidelijk zijn en grenzen stellen, stoppen met geruststellen en uitdagen en nog veel meer.

Wat het meest nodig is…

En misschien… misschien is het wel het meest nodig dat wij ouders het uithouden en niets doen als ons kind het moeilijk heeft.

Dat we gewoon aanwezig zijn en samen filosoferen wat er goed gaat en wat er mis gaat en hoe K*T dat is.
Hoe waardeloos het is dat je zo je best doet en het lukt maar niet.
Dat je misschien als kind wel moet leren je te vervelen als het saai is en dat concentratie ook waardeloos is en soms even nodig en dat je als je druk do