Mr. Kanamori was in Nederland. Aan duizenden mensen, veelal uit onderwijs, kinderopvang en aan kindercoaches, heeft hij verteld hoe hij denkt over kinderen op school.
In Heerenveen mocht ik via een tolk meegenieten van zijn verhaal.
Hij gaf les aan vele, vele kinderen in zijn 66-jarige bestaan.

Mr. Kanamori hanteert een aantal belangrijke uitgangspunten in het geven van onderwijs:

  • Een kind moet kind mogen zijn
  • Ieder mens is een uniek individu
  • Neem je lot in eigen hand
  • Kinderen moeten vrijgemaakt worden van de verwachtingen van hun ouders
  • De basis van leren is het leven zelf.
  • En wellicht de belangrijkste: Als één kind niet gelukkig is, is niemand gelukkig!

Waar gaat onderwijs over?

Wat opvalt is dat het verhaal van Mr. Kanamori niet primair gaat om lesstof, maar om hoe wij als volwassenen kinderen begeleiden in hun leren. En dat is een totaal ander verhaal dan het verhaal wat in de kranten staat over ons onderwijs. Het verhaal in Nederland heden ten dage gaat over Cit0-toetsen, rekenen, taal en verder alles wat onder de maat schijnt te zijn. Kortom de huidige onderwijs discussie gaat vooral over resultaat en niet over de kinderen!
De pedagogiek, maar vooral de visie lijkt in Nederland helemaal verdwenen.
Tijdens de opleiding tot kindercoach is de grootste klacht van aanwezige leerkrachten dat ze niet meer met het kind kunnen werken en dat men vele kinderen ziet lijden op sociaal-emotioneel gebied. Ik hoor een groot verlangen van leerkrachten om met kinderen te werken in plaats van met resultaten en sancties. Misschien is dat juist de reden dat het verhaal van Mr. Kanamori zo veel inspiratie oproept.

Wat roept Mr Kanamori op? 

Op internet en op twitter kon ik lezen dat veel mensen zich enorm geïnspireerd voelden door de optredens van deze expressieve meneer uit Japan. Woorden als authenticiteit, rentmeesterschap, acceptatie, verantwoordelijkheid en meer belangrijke waarden passeerden de revue.
Na afloop van de lezing hoorde ik een jonge mannelijke leerkracht licht wanhopig aan zijn jonge vrouwelijke leerkracht vragen of we nu ook nog een methode Kanamori moesten invoeren. Gloedvol vertelde ze aan hem dat het niet ging om een methode maar om liefde voor de kinderen en vanuit je hart werken. Zijn gezicht betrok bij iedere nieuwe zin van haar. Waarop zij met nog meer vuur de levenslessen van Mr Kanamori verdedigde.
Geen seconde geloofde ik dat deze jonge man geen hart voor zijn leerlingen zou hebben. Integendeel hij leek me eerder de wanhoop nabij door nog meer werkdruk.
Hoe het afliep weet ik niet omdat iemand mijn aandacht vroeg.
Op weg naar huis en de dagen erna bleef de discussie tussen deze beide jonge mensen mij bezighouden.

Hoe vertalen we de levenslessen van Mr Kanamori?

Het bleef me puzzelen hoe het kan dat we een leerkracht uit Japan nodig hebben om ons te inspireren om kinderen op te voeden.
Waar hebben we de boot gemist?
Hoe kan het dat jonge leerkrachten elkaar vol vuur proberen te overtuigen van iets wat in mijn beleving zo gewoon is?

Na een paar dagen begon het me een beetje te dagen.
In onze samenleving zijn de waarden waardoor we ons leven zin en inhoud geven steeds meer naar de achtergrond geraakt. We gaan voor snelle bevrediging van behoeften en voor resultaat.
Dat we de verbondenheid met elkaar steeds minder vanzelfsprekend vinden en deze kunnen voelen, lijkt door een kleine meneer uit Japan weer tot ons door te dringen.
Uit dat oogpunt is de vraag van de jonge mannelijke leerkracht wellicht niet eens zo gek.
Laten we inderdaad een methode Kanamori invoeren als we het belangrijkste maar meenemen: namelijk iedereen hoort erbij en mag gelukkig zijn.

Ik stel me dan voor dat op iedere school een start wordt gemaakt met het ontdekken van de belangrijkste waarden. Zijn die bij iedereen gemeenschappelijk geworden dan kunnen we daar heel gemakkelijk gewenst gedrag uit filteren. En laten we het echt doen en niet alleen op papier omdat het zo mooi staat in de prachtige folder over school
Immers als we respect voor elkaar, acceptatie en authenticiteit belangrijk vinden binnen een school, dan is een onderwerp als pesten geen item meer. Ook onderlinge verschillen in resultaat krijgen een andere waarde. Deze zijn slechts een gegeven en leiden in de school die buitensluiten voorgoed weigert, tot gedrag waarin kinderen elkaar helpen met leerprestaties.
Scholen kunnen besluiten meer tijd in te ruimen voor sociaal-emotioneel welbevinden door kinderen de gelegenheid te bieden elkaar hun sores en mores te vertellen. De klas mag weer een kleine gemeenschap worden waarin ook de kinderen elkaar respecteren en helpen. Uiteindelijk kunnen kinderen dan in de klas blijven. Ze hoeven niet meer met allerlei volwassenen apart te werken aan verbeteringen waardoor ze de impliciete boodschap krijgen dat ze niet goed genoeg zijn.

Dus….

Ben ik ervan overtuigd dat we voor de individuele leerkracht Mr Kanamori niet zo nodig hebben. Vele, vele leerkrachten hebben een hart waar alle kinderen in passen zoals hij dat noemt.
Wat we wel nodig hebben is visie, moed en durf van degenen die het beleid bepalen en uitvoeren. Verantwoordelijkheid nemen voor een evenwichtige ontwikkeling van kinderen waarin plezier hebben een voorwaarde is. Maar vooral verantwoordelijkheid nemen voor: iedereen hoort erbij met alles wat er is.
Wellicht het (meer) loslaten van de toetsen en testen en vertrouwen hebben in de leerkracht en het kind.
Dan denk ik dat het hart, het hoofd en de handen in evenwicht zijn en dan kunnen de jonge mannen hun hart openstellen via het denken en handelen van de methode Kanamori. De  jonge vrouwen in het onderwijs kunnen dan leren van het denken en doen van de mannen.
Iedere leerkracht kan dan de pedagogische uitgangspunten van Mr Kanamori doen leven voor de kinderen zonder zichzelf geweld aan te doen. Dan krijgen we authentiek onderwijs waarin leerkrachten het beste van zichzelf en het beste van de leermethoden kunnen geven aan de kinderen.

Lees ook: De IQ-Illusie
Lees ook: Er is alleen wijsheid achteraf
Lees ook: Wat is de onderliggende boodschap van de Cito?
Lees ook: Onderwijs een nachtmerrie?
Lees ook: Nadruk op rekenen en taal helpt kinderen niet
Lees ook: Waar blijft het plezier van de leerkracht?
Lees ook: Wens: een pedagogiek van vertrouwen

Met dank aan  Cynthia Bruinsma voor de foto.

Wil je deelnemen aan de opleiding tot kindercoach of een bijscholing volgen, kijk dan op de website .
Wil je op de hoogte blijven van nieuws en artikelen, vraag dan de nieuwsbrief aan.
Mocht je hulp nodig hebben voor je kinderen, neem dan gerust contact op met de praktijk voor kindercoaching.


Je las een blogartikel van Centrum Tea Adema…

…maar kijk gerust ook eens naar de andere informatie op onze website:

Opleidingen voor (aspirant) kindercoaches en beroepskrachten:

Hulp voor kinderen en hun ouders:

Op de hoogte blijven van nieuwe artikelen en video’s vol tips en inzichten?

Like dan onze Facebook-pagina of schrijf je in voor onze 2-wekelijkse nieuwsbrief. Allebei mag ook. ;-)